ดำกลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้นที่เส้นขอบฟ้าจั่วม่อสายตาแหลมคม สังเกตเห็นในทันใดว่าผู้ที่นำอยู่เบื้องหน้า เป็นหนิงอี้ที่พวกมันเฝ้ารอคอย!มันตื่นตัวทันที รีบกระซิบบอกเสียงตํ่า “มันมาแล้ว!”เหวยเสิ้งลืมตาในบัดดล มือกระชับด้ามกระบี่ดำ จงหยูลืมตาขึ้นพร้อมกัน ยกกงล้อภาวนากากบาทขึ้นสั่นช้าๆ เซี่ยซานหัวร่อฮี่ฮี่ กระบี่คู่เงามายาปรากฏขึ้นในมือจั่วม่อเพ่งมองสองคนที่ข้างกายหนิงอี้อย่างระมัดระวัง เห็นทั้งคู่สวมใส่ชุดข้ารับใช้ สมควรเป็นข้ารับใช้ที่เดินทางมาพร้อมกับหนิงอี้รอจนขบวนของหนิงอี้เข้ามาใกล้ จั่วม่อพลันตวาดอย่างเหี้ยมเกรียม “ลงมือ!”ผู้ที่ลงมือเป็นคนแรกคือเหวยเสิ้ง!ดวงตามันเป็นประกายเจิดจ้า กระบี่ดำในมือแทงใส่อากาศว่างเปล่าอย่างนุ่มนวล ปราศจากสุ้มเสียงสำเนียงใดแม้แต่น้อย!ในเวลาเดียวกัน จงหยูกับเซี่ยซานลงมือจู่โจมโดยพร้อมเพรียงจงหยูมือซ้ายจี้ไปข้างหน้า อักขระพระสูตรบนกงล้อภาวนากากบาทในมือขวาสว่างวาบขึ้นทีละตัว จากนั้นลอยออกจากกงล้อด้วยตัวเอง ตัวอักษรเหล่านี้ไม่กระจัดกระจายในอากาศ แต่เปล่งแสงสีทองเจิดจ้า ทะยานเข้าหาหนิงอี้อย่างซึ่งหน้า ทั้งหมดเจ็ดอักขระสีทอง ตัวอักษรสีทองแต่ละตัวเต็มไปด้วยพลังปราณพุทธะทั้งห้อมล้อมด้วยเสียงสังวัธยายพระสูตรแห่งพุทธองค์!กระบี่คู่เงามายาของเซี่ยซานวาดเป็นแสงปราณเจ็ดสี ประหนึ่งสายรุ้งพาดผ่านนภาบนฟากฟ้าหลังฝน ทั้งสวยสดงดงามและดุดันอำมหิต!จั่วม่อเร่งเร้าสังขารปิศาจมหาทิวาสุ
