้าสี พลันสูญเสียเป้าหมาย ส่วนปราณกระบี่สายรุ้งของเซี่ยซานถูกหมอกห้าสีกลืนกินเข้าไปตรงๆจั่วม่อกับพวกรู้สึกรอบข้างแปรเปลี่ยนอย่างกะทันหัน ล้วนหน้าเผือดสีอย่างพร้อมเพรียง!“พี่หนิง เยวียนซิ่นต้าซือ พวกท่านสามารถเริ่มต้นได้ตามสบาย ไม่ต้องร้อนใจไป ม่านหมอกห้าธาตุของเราผู้เฒ่าแม้ไม่มีความสามารถในการฆ่าฟัน แต่สามารถลากถ่วงการต่อสู้ได้อย่างสบาย” กู้หมิงกงกล่าวอย่างยิ้มแย้ม วาจาของมันฟังคล้ายถ่อมตนแต่แฝงแววถือดีไว้อย่างเต็มเปี่ยมอักขระสีทองเมื่อสูญเสียเป้าหมาย ก็หวนกลับมายังข้างกายจงหยูด้วยตัวเอง หมุนวนอยู่รอบกายอย่างแช่มช้า“หมิงกงลงมือได้ดี!” หนิงอี้หัวร่ออย่างป่าเถื่อน “ฮ่าฮ่า! วันนี้ไม่ว่าผู้ใดก็อย่าหมายจะหนีรอดไปได้!นานมากแล้วที่ข้าไม่ได้ลิ้มรสชาติของโลหิต วันนี้พวกเจ้าเมื่อแส่หาถึงที่ เช่นนั้นก็ตายเสียที่นี่เถอะ!”เห็นร่มอสุราภูตโลหิตปรากฏขึ้นในมือหนิงอี้อย่างฉับพลัน ตัวร่มคล้ายชุ่มโชกไปด้วยเลือด กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นรุนแรงจนผู้คนแทบอาเจียน! แว่วเสียงกรีดร้องดังออกมาจากภายในร่ม คล้ายเสียงครํ่าครวญคล้ายเสียงหวนไห้ เขย่าขวัญวิญญาณผู้คนเป็นที่สุด!กลิ่นโลหิตแผ่กระจายไปทั่ว เยวียนซิ่นดวงตาทอแววรังเกียจเดียดฉันท์วูบ เลือนรางจนแทบมองไม่เห็น แต่มันไม่กล่าวคำใดเพียงประนมมือสวดมนต์เบาๆเบื้องบนศีรษะเต็มไปด้วยเสียงหัวร่อดังสนั่นดุจฟ้าคำรนของหนิงอี้ ฟังดูร้ายกาจจนยากจะบ่งบอกบรรยาย หากเป็นคนขวัญอ่อนอยู
