เหล่าผู้ติดตามที่อยู่ข้างเยี่ยนปู้ฝานล้วนแววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร ต่างปลดปล่อยพลังบ่มเพาะออกมาเต็มที่ พุ่งเข้าใส่ซูเฉินกับจวินจื่อหลิง
มีเพียงจ้าวซวี่เท่านั้นที่สีตาวาววับ เขาค่อย ๆ ลอบเก็บลมหายใจ แยกตัวออกจากสนามรบ เดินตรงไปยังประตูทองสัมฤทธิ์และกระบี่โบราณเบื้องหน้า
ผัวะ!
หมัดของซูเฉินรุนแรงดุจอัสนีบาต แขนของชายชุดดำผู้หนึ่งที่พุ่งเข้าใส่ถึงกับสั่นสะท้าน ก่อนจะแตกหักในทันที หน้าอกถูกซัดเต็มแรง เลือดพุ่งกระฉูด ร่างกระเด็นกระแทกผนังถ้ำอย่างรุนแรงจนแน่นิ่ง
ซูเฉินแววตาเยียบเย็น หมัดต่อหมัดดั่งพยัคฆ์กลางฝูงแกะ
กระบี่บินของจวินจื่อหลิงก็เช่นกัน แสงกระบี่ล่องลอยคล้ายผีเสื้อในหมู่บุปผา ทุกกระบี่ฟันสะบั้นโลหิตให้กระเซ็นกระจาย ศีรษะของศัตรูปลิวว่อน ดับสิ้นคามือของคนทั้งสอง
“ตายซะ!”
เยี่ยนปู้ฝานโกรธจนตาแดง กระบี่ทองในมือฟาดออกเป็นพายุโจมตีใส่จวินจื่อหลิงอย่างบ้าคลั่ง
ฉัวะ!
แสงกระบี่ปะทะกันจนสะเก็ดไฟปลิวว่อน ทั้งจวินจื่อหลิงและเยี่ยนปู้ฝานต่างถอยร่นพร้อมกัน
“ฆ่า!”
ขณะนั้นเอง ซูเฉินได้สังหารผู้ติดตามของเยี่ยนปู้ฝานคนสุดท้ายลง เมื่อกำลังจะบุกเข้าหาเยี่ยนปู้ฝาน จู่ ๆ ร่างของเฒ่าขุนนางยุทธ์ผู้อยู่เบื้องหลังก็ปรากฏตัวราวภูตพราย ฝ่ามือเยียบเย็นตบเข้าใส่แผ่นหลังของซูเฉิน
โครม!
ซูเฉินเบี่ยงตัวพลางซัดหมัดสวนกลับทันควัน
หมัดปะทะฝ่ามือ เสียงดังสนั่น ถ้ำใต้ดินถึงกับสั่นสะเทือน ซูเฉินกับเฒ่าในชุดดำต่างก็
