ตพืชปราณและข้าวปราณของยุ้งฉางสิบหกแห่ง ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะขายออกไป!”“หากพบตัวพวกมันอย่าได้แหวกหญ้าให้งูตื่น!” เถียนหย่งชิงสุ้มเสียงเย็นยะเยือก “คิดกลืนกินข้าวของของตระกูลเถียนเราไม่ใช่เรื่องง่ายดายนัก!”เถียนเหิงปอรีบรุดออกไปจัดการตามคำสั่งเถียนหย่งชิงเพ่งมองเหล่าผู้ดูแลยุ้งฉาง สีหน้ากลับคืนสู่ความเฉื่อยชา กล่าวว่า “อย่าได้สูญเสียยุทธภัณฑ์เวทเพาะปลูกพืชปราณส่วนที่เหลือ! ฤดูกาลหว่านเมล็ดกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้ายุทธภัณฑ์เวทเหล่านี้จำเป็นต้องใช้ หากยังเกิดเรื่องขึ้นอีก คงไม่จำเป็นต้องให้ข้าบอกผลสุดท้ายของพวกเจ้ากระมัง”เหล่าผู้ดูแลยุ้งฉางหน้าซีดเผือด พยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตายเถียนหย่งชิงทราบว่าผู้ดูแลร้านเหล่านี้ไหนเลยจะมีพลังเพียงพอ จึงหยิบพู่กันเขียนลงบนกระดาษครู่หนึ่ง จากนั้นวางพู่กันลง มือขวาดีดเบาๆ คราหนึ่ง แผ่นกระดาษพลันกลายเป็นนกกระเรียนกระดาษ บินหายลับไปอย่างรวดเร็ว“อีกไม่นานจะมีคนมาช่วยพวกเจ้าเฝ้าระวังยุ้งฉาง” เถียนหย่งชิงเงยหน้าขึ้นกล่าวเสียงราบเรียบ “เหล่ายุทธภัณฑ์เวทในยุ้งฉางให้ขนย้ายกลับมายังตระกูลในบัดดล อย่าได้ล่าช้า!”“ขอรับ ขอรับ ขอรับ!” บรรดาผู้ดูแลยุ้งฉางรีบผงกศีรษะระรัวนับว่าในเคราะห์ร้ายยังมีโชคดีอยู่บ้าง ฝ่ายตรงข้ามไม่ค่อยใส่ใจยุทธภัณฑ์เวทเพาะปลูกพืชปราณนัก มิเช่นนั้นครั้งนี้ต้องประสบปัญหาใหญ่แน่! คิดซื้อหายุทธภัณฑ์เวทเพาะปลูกพืชปราณเหล่านี้ต้องสิ้นเปลืองเรี่
