กับฝูงช้างกำลังควบตะบึงอยู่เหนือพื้นดินอย่างไรก็ตาม… …“ห้องเรียนเซียนวรยุทธ์จงอี นักบวชเซนด่านจินตันเป็นผู้สอนด้วยตัวเอง บรรยายโดยศิษย์เอกของวัดมหาพุทธะแห่งหุบเขาลึกตั้งแต่พลังอภิญญาแห่งเซียนวรยุทธ์ ไปจนถึงเคล็ดลับสะท้านโลกมากมาย ทั้งหมดมีสอนในห้องเรียนนี้ หากผู้ใดพลาดจะต้องสำนึกเสียใจ!”เสียงป่าวร้องดังก้องกังวานไปทั่ว เป็นเหตุให้ผู้คนหวาดกลัวอยู่บ้าง
ฉุนอวี๋เฉิงนั่งอยู่บนศีรษะแรกเขาไม้ด้วยสีหน้าทระนงถือดีล้อมรอบกายมันคือผีเสื้อปราณสีสันแตกต่างหลากหลายหกร้อยตัว ไม่ว่าผ่านไปยังที่ใด จะชักนำเด็กเล็กๆ ให้วิ่งตามเป็นทิวแถวบางครั้งคราวผีเสื้อปราณเหล่านี้จะบินเข้ารวมตัวกัน ประกอบเป็นถ้อยคำหลากสีสัน“ห้องเรียนเพาะเลี้ยงสัตว์ปราณ!”
เหวยเสิ้งมองดูสิ่งปลูกสร้างที่อยู่ตรงหน้า เผยรอยยิ้มบิดเบี้ยวเล็กน้อยเกี่ยวกับสิ่งปลูกสร้างไม่มีสิ่งใดให้ว่ากล่าว นี่เป็นลานบ้านเล็กๆที่เรียบง่ายเคร่งขรึม เหนือบานประตูทางเข้าหลักแขวนป้ายขวางขนาดใหญ่ ‘หอบรรยายกระบี่’ ถ้อยคำธรรมดาสามัญ อย่างน้อยดีกว่าไก่เขี่ยอยู่บ้าง แต่สิ่งที่ทำให้มันอยากรํ่าไห้เป็นกำลัง กลับเป็นถ้อยคำที่เขียนอยู่ด้านข้างประตู‘ห้องเรียนกระบี่ขั้นสุดยอด ทางเลือกสำหรับยอดฝีมือ!’‘รับฟังประสบการณ์ชีวิตของยอดยุทธ์ระดับสุดยอดปรมาจารย์ทำความเข้าใจความหมายที่ลึกซึ้งของกระบี่!’‘หอกระบี่ขั้นสุดยอดของเหวยซือ ท่านเท่านั้นที่คู่ควร!’‘ของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับบ
