“ไม่เลว! แต่ก็ยังสู้ของข้าไม่ได้!”
ซูเฉินยิ้มเล็กน้อย
เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมจวินจื่อหลิงถึงได้รับมรดกกระบี่ของนักบุญยุทธ์มังกรเพลิง ความเข้าใจของนางในวิถีกระบี่นั้นน่าตกตะลึงจริง ๆ
สำหรับคนทั่วไป แม้จะมีพลังจิตที่แข็งแกร่งก็ใช่ว่าจะฝึกใช้ควบคุมกระบี่ได้ง่าย ๆ แต่จวินจื่อหลิงกลับสามารถก้าวหน้ารวดเร็วในเวลาไม่นาน ช่างน่าทึ่งนัก
“ยังตัดสินไม่ได้หรอก! ไว้ออกไปจากแดนลับแล้วค่อยประลองกันอีกครั้ง!”
จวินจื่อหลิงเอ่ยอย่างตื่นเต้น
ซูเฉินยิ้มรับ ก่อนจะเด็ดลูกท้อจื่อหยางและแบ่งให้จวินจื่อหลิงห้าลูก เขาเก็บไว้เองสี่ลูก และยังไม่ลืมถอนต้นท้อจื่อหยางทั้งต้นเก็บเข้าวงแหวนเก็บของด้วย
ทั้งสองคนเดินหน้าต่อไป
แดนลับเขาอู่หลงกว้างใหญ่อย่างยิ่ง แทบไม่ต่างจากโลกจริง ซึ่งทำให้จวินจื่อหลิงรู้สึกทึ่งไม่น้อย วิธีสร้างโลกและสรรพสิ่งในความว่างเปล่าเช่นนี้ เกรงว่าจะมีแค่นักบุญยุทธ์เท่านั้นที่กระทำได้
ฮึ่ม!
ในดวงตาของซูเฉิน ปรากฏแสงทองส่องประกาย เต็มไปด้วยอักขระลึกลับทรงพลังและโบราณ
เขาใช้เนตรเทพตัดมายาในการสำรวจโดยรอบ
จากความทรงจำของเขา ลั่วเสวียนเคยบอกไว้ว่า นักบุญยุทธ์มังกรเพลิงนั้นแข็งแกร่งและลึกล้ำยากหยั่งถึง ไม่เพียงเชี่ยวชาญด้านโอสถ แต่ยังมีความเข้าใจในวิถีกระบี่ล้ำลึกเช่นกัน
มรดกวิชากระบี่ที่จวินจื่อหลิงได้รับ อยู่ไม่ไกลจากบริเวณภายนอกของแดนลับแห่งนี้
ซูเฉินใช้เนตรเทพตัดมายา หวังจะค้นหาบางอย่างที่เกี่ย
