อาจไม่สามารถบุกผ่านมาได้!”“พวกเจ้าไฉนปวกเปียกถึงเพียงนี้ สมควรดูเกอเป็นตัวอย่างเห็นหรือไม่ว่าเกอเยือกเย็นยิ่ง! อาศัยหนอนน้อยเหล่านี้ไหนเลยจะทำลายกระดองเต่าของเราได้ นี่คือกระดองเต่าอันดับหนึ่งในใต้หล้า! อย่าได้ล้อเล่นแล้ว! เต่าน้อยของเราเคยผ่านการเคี่ยวกรำในพายุทรายผลึกทองมานักต่อนัก!”“โอ้ ได้โปรดเถอะ เมื่อครู่ข้าเห็นเจ้าหน้าซีดแทบไม่เป็นผู้เป็นคนแล้ว… …ทุกผู้คนถกเถียงเกี่ยวกับอันตรายเมื่อครู่อย่างออกรสออกชาติเทียบกับบรรยากาศคึกคักฮึกเหิมที่ด้านล่าง จั่วม่อกับแม่นางน้อยไม่ได้ผ่อนคลายแม้แต่น้อย พฤติการณ์ของพวกมันคราวนี้ไม่ต่างจากหวดฟาดใส่รังผึ้งโดยตรง อีกฝ่ายในเมื่อก่อตั้งแนวเฝ้าระวังทัพหน้าไว้ที่นี่ กองทัพปิศาจสมควรอยู่ไม่ไกลจากสถานที่นี้นักการต่อสู้เพิ่งจะเปิดฉากขึ้นเท่านั้น“ข้าจะไปเตรียมตัว” แม่นางน้อยบอกกล่าวคำหนึ่ง แล้วเดินออกไปอย่างสงบเยือกเย็นเต่าดำแม้มีความสามารถในการป้องกันขั้นสุดยอด แต่ท่ามกลางสนามรบ หากเอาแต่ป้องกันเพียงอย่างเดียว ต่อให้เป็นโล่ที่แข็งแกร่งที่สุดยังไม่อาจต้านรับไว้ได้จั่วม่อจ้องมองแม่นํ้าอาณาจักรตาเขม็ง ในใจบัดเดี๋ยวยินดีบัดเดี๋ยวขุ่นข้อง ดูเหมือนการต่อสู้ที่รุนแรงและยากลำบากจะหลีกเลี่ยงไม่พ้นเสียแล้ว แต่สำหรับพวกมันยังโชคดีอยู่บ้าง สิ่งสำคัญที่สุดคือไม่จำเป็นต้องชนะ ขอเพียงหาจังหวะหลบหนีไปให้เร็วที่สุด รีบบุกฝ่าออกไปจากมหานครนภาโลหิตให้ได้ก็พอสิ่งที่มันห่
