ชนิดนี้ไม่น้อย ดังนั้นพอมองไปที่เรือจึงอดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้“ดูคลับคล้ายมากจริงๆ! ไม่เลวไม่เลว!” จั่วม่อชมเชยไม่ขาดปาก หากซุนเป่าไม่บอกให้ทราบ เกรงว่ากระทั่งมันเองยังมองข้ามเรื่องนี้ไป มันเดินเข้าไปทดลองลูบคลำตัวเรือ รอจนสัมผัสถูก ค่อยค้นพบความแตกต่างทันที“ท่านมิอาจแตะต้อง หากลองสัมผัสถูก ก็ต้องโผล่หางออกมาแล้ว” สองปรมาจารย์กระดากอายเล็กน้อย“ปกปิดได้ถึงขั้นนี้ก็นับว่าไม่ง่ายแล้ว!” จั่วม่อกล่าวพลางโคลงศีรษะ จากนั้นเงยหน้ามองลำเรือ กล่าวเร่งรัดด้วยสีหน้าคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม “มาเถอะ พาข้าเข้าไปดูเร็วๆ!”มองจากด้านนอก เรือใหม่นี้ถือว่าเล็กยิ่ง แต่พอเข้ามาข้างในเรือ มันพบว่าภายในใหญ่โตกว้างขวางอย่างน่าสะพรึงกลัว เพื่อสำรวจให้ถ้วนทั่ว พวกมันจำเป็นต้องเหาะเหินบนอากาศแทนการเดิน“เราใช้ค่ายกลพื้นที่มิติจำนวนมาก ผลึกทองสมกับเป็นวัตถุดิบชั้นเลิศโดยแท้! ภายในเรือมีพื้นที่รวมกันทั้งหมดสามหมื่นหมู่ สามารถรองรับพี่น้องทั้งหมดได้อย่างสะดวกสบาย ต่อให้เพิ่มมาอีกสองสามพันคนยังรองรับได้อย่างไม่แออัด” ซุนเป่าสุ้มเสียงตื่นเต้นกระตือรือร้น สามารถหลอมสร้างเรือเช่นนี้ขึ้นมาลำหนึ่งหากเป็นในอดีต พวกมันกระทั่งคิดยังไม่กล้าคิดพื้นที่สามหมื่นหมู่!แม้จะพบว่าด้านในกว้างใหญ่เพียงพอสำหรับทุกคน แต่ตัวเลขพื้นที่นี้ ยังทำให้จั่วม่อตะลึงงัน!สามหมื่นหมู่กว้างใหญ่เท่าใดน่ะหรือ? ก็ใหญ่โตกว่าเกาะแมกไม้รกร้าง! ถึงกับใหญ่โตกว
