ตว์ปราณ อย่าว่าแต่ระดับห้า กระทั่งสัตว์ปราณระดับหกในวัดก็เพาะเลี้ยงขึ้นมา แต่สัตว์ปราณระดับห้าระดับหกที่ทางวัดเพาะเลี้ยงขึ้น เมื่อเทียบกับภูตอสุภอายุนับหมื่นๆ ปีตนนี้ ก็เรียกได้ว่าเป็นเพียงลูกสัตว์ร้ายที่ไม่มีพิษมีภัยเท่านั้นอีเจิ้งเพียงเหลือบมองภูตอสุภแวบเดียว ความเย็นเยือกเสียดกระดูกสายหนึ่งพลันแผ่ซ่านขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจเหวยเสิ้งสีหน้าไม่แปรเปลี่ยน ดวงตายังไม่กะพริบ กระบี่หักในมือไม่ได้สั่นสะท้านแม้แต่น้อยภูตอสุภดวงตาจับจ้องเหวยเสิ้ง แสยะยิ้มแยกเขี้ยว เผยสีหน้าดุร้ายกระหายเลือด มือขวายังคงกดใส่หัวกะโหลกที่เอวซิวเจ่อรอบกายเหวยเสิ้งรีบล่าถอยอย่างรวดเร็ว เซี่ยซาน จงหยู ซู่หลงและคนอื่นๆ สะอึกไปเบื้องหน้า เข้าล้อมรอบภูตอสุภโดยไร้เสียงบรรยากาศยิ่งเขม็งตึงเครียดกว่าเดิมจั่วม่อทันใดนั้นหัวใจกระตุกวูบ ดวงตาเปล่งประกาย รีบตวาดเตือนอย่างรุ่มร้อน “เซี่ยซาน จงหยู ซู่หลง คุ้มครองทิศทางอื่น ระวังสิ่งดุร้ายตัวอื่นลอบโจมตี!”ยอดฝีมือทั้งสามใจหายวาบ รีบล่าถอยตามคำสั่งทันที แต่ยังคงสายเกินไป“ระวัง! ศัตรูจู่โจมแล้ว!”เสียงตะโกนเอะอะวุ่นวายดังมาจากด้านหลังและสองปีกข้าง ถึงตอนนี้ทุกคนสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง ไม่เว้นแม้แต่จั่วม่อ! หลอกล่อซ้ายจู่โจมขวา ทำทีเป็นเข้าตีด้านหน้า แต่ลอบตลบหลัง! ภูตอสุภเหล่านี้ถึงกับเข้าใจกลศึกด้วย!ในเวลานี้เอง ภูตอสุภที่จับจ้องมองเหวยเสิ้ง ดวงตาพลันทอประกายสีแดงวูบหนึ่ง ร่า
