ห้แม่ทัพบัญชาการศึกทั้งหมดที่กำลังหายใจหายคอไม่ออกพลันสูดลมหายใจเข้าอย่างพร้อมเพรียง!ใช่แล้ว! อันธพาล! นี่มันอันธพาลร้านถิ่นชัดๆ!มีแต่อันธพาลร้านถิ่นที่ไม่สนใจหลักวิชา เพียงมุ่งเน้นเข่นฆ่ากันกลางถนน จึงจะเป็นเช่นนี้ นำพรรคพวกทั้งหมด บุกเข่นฆ่าไปยังหน้าประตูบ้านอีกฝ่าย… …ซังหนานสีหน้าเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว ทั่วร่างอึดขัดขัดข้องไม่มีที่ระบาย กระบวนทัพเกล็ดหิมะของเซียวม่อเกอกอรปด้วยพลังสภาวะปานอัสนีบาตฟาดทลาย แหวกทะลุชั้นเมฆจู่โจมใส่มันจนนิ่งขึงตะลึงงัน วิชาลับสะกดรอยของเซียวม่อเกอยังไม่สามารถเข้าใจได้ ทั้งหลายทั้งปวงเหล่านี้ ทำให้มันเต็มไปด้วยความคาดหมายต่อการต่อสู้ที่กำลังจะบังเกิดตามมาแต่ความคาดหวังเหล่านี้ ก็ไม่ได้เป็นเหตุผลสำหรับการเข่นฆ่ามาถึงหน้าประตูราวกับอันธพาลร้านถิ่นเช่นี้!มิผิด นี่ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย! มันคล้ายกำลังเฝ้าดูยอดมือกระบี่ผู้หนึ่ง หลังจากร่ายรำกระบวนท่ากระบี่อันเจิดจรัสละลานตาทันใดนั้นพลันเหวี่ยงกระบี่วิเศษทิ้งไป แล้วฉวยมีดปังตอเชือดหมู ขู่คำรามพลางโถมเข้าหาอีกฝ่ายอย่างดุร้ายหมายขวัญพิชัยยุทธ์อยู่ที่ใด? กลยุทธ์เล่า? ทักษะฝีมืออีกเล่า?ความย้อนแย้งสุดขั้วนี้เอง ทำให้ซังหนานอึดอัดขัดข้องจนแทบกระอักโลหิตออกมาในเวลานี้เอง กงซุนชาไม่ชะงักรีรอแม้แต่วูบเดียว เปิดฉากบุกทะลวงอย่างหักโหม ในสายตาของซังหนาน ความงดงามสูงสง่าของเกล็ดหิมะรวมถึงทุกสิ่งทุกอย่างพลันสลายไ
