่นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว “แต่ข้าสังหรณ์ใจว่าเซียวม่อเกอจะไม่ยอมจบลงง่ายๆ เช่นนี้แน่”“ต่อหน้าจิ้งจอกเฒ่าอวี้เหิง มันยังจะมีโอกาสแก้ไขสถานการณ์อีกหรือ” จีเฉิงกล่าวอย่างเชื่อมั่น‘นั่นก็ไม่แน่นัก… …’ จีลีหวี่คิดกล่าวเช่นนี้โดยไม่รู้ตัว แต่วาจาพอขึ้นมาถึงปาก นางสุดท้ายกลืนกลับลงไปเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในใจนาง นางเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าบุรุษผู้นั้นจะต้องไม่ยอมแพ้เพียงเท่านี้แน่!การหลีกหนีโดยไม่ต่อสู้ แน่นอนว่าไม่ใช่แบบฉบับของบุรุษผู้นี้!
“เป็นไร? เจ้าไม่คิดช่วยเหลือเด็กน้อยที่เจ้าสนใจเสียหน่อยหรือ?” คนหน้าไฟถามอย่างสงสัยใคร่รู้ “ตอนนี้สถานการณ์ของเจ้าหนูนั่นชักไม่เข้าทีแล้ว!”“ข้าไม่ใช่คนว่างงานพอที่จะเสียเวลากับเรื่องเช่นนี้” เชียนหลิวเหน็บแนมอย่างไม่พอใจ“ฮะ? มิใช่ว่าตลอดมานี้เจ้าสนใจมันมากหรอกหรือ? เจ้ายังชื่นชมพรสวรรค์อันไร้ผู้ต้านและศักยภาพไร้ขีดจำกัดของมันหรือมิใช่?” คนหน้าไฟซักไซ้อย่างประหลาดใจ“เจ้าเมื่อไม่ชมชอบรสเค็ม ก็ไม่ต้องกังวลกับคนที่ชมชอบรับประทานหัวผักกาดดองได้หรือไม่*” เชียนหลิวคร้านกระทั่งจะลืมตาสนทนา(*อุปมาว่ากังวลเกี่ยวกับเรื่องที่ความจริงไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง)คนหน้าไฟโมโหโทโสทันที “ข้าไม่ชอบรับประทานหัวผักกาดดอง!” แล้วสุ้มเสียงเปลี่ยนไปทันควัน “เจ้าไม่กังวลสนใจจริงๆ?”เผชิญกับคนหน้าไฟจอมดื้อด้าน เชียนหลิวอับจนปัญญาเป็นที่สุด ได้แต่เงยหน้าขึ้นอธิบาย “จะอย่างไรมันก็ไม่ถึงแก
