หรือว่า…ซูเฉินมีความเกี่ยวข้องกับแดนลับเขาอู่หลง?”
แววตาขององค์ชายเก้าเป็นประกายขึ้นทันที
“ข้าน้อยคิดว่าย่อมเป็นไปได้! ซูเฉินอาจรู้จุดที่มรดกสุดท้ายของแดนลับซ่อนอยู่ก็เป็นได้! ตราบใดที่เราจับตัวซูเฉินได้ มรดกในแดนลับก็ย่อมตกเป็นของฝ่าบาท!”
ม่อลั่วประสานมือ กล่าวด้วยความเคารพอย่างสูง
“ดีมาก! ซูเฉิน เจ้ามันไม่รู้จักเลือกทางรอด กลับมุ่งตรงสู่ขุมนรก เช่นนั้นก็อย่าโทษข้า! หลังเข้าแดนลับ ให้จับซูเฉินเป็นๆ ทันที!”
องค์ชายเก้ากล่าวเสียงเย็นเยียบ
“รับบัญชา!”
ม่อลั่วและจ้าวยุทธ์ทั้งสองที่อยู่ข้างองค์ชายก็ต่างโค้งคำนับรับคำพร้อมกัน
……
หอการค้าว่านเป่า
“แดนลับเขาอู่หลงเปิดออกแล้วงั้นหรือ? ดี! ข้ารอมานานนัก!”
ซีจิ่งหลุนที่กำลังนั่งตกปลาอยู่ริมทะเลสาบพลันเงยหน้ามองเสาแสงสีแดงฉานที่พุ่งขึ้นฟ้า สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“ผู้นำ ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว!”
ที่ไม่ไกลนัก ผู้อาวุโสหยุนอี้รีบวิ่งมา รายงานด้วยท่าทีตื่นเต้น
“ดี! ไปกันได้แล้ว!”
ซีจิ่งหลุนพยักหน้า แล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เสื้อคลุมพลิ้วสะบัดตรงสู่เขาอู่หลง
ด้านหลังเขา ผู้อาวุโสหยุนอี้และผู้ฝึกยุทธ์ทรงพลังนับสิบจากหอการค้าว่านเป่าก็ทะยานตามไปติด ๆ
……
พระราชวังต้าหลี่
“แดนลับเขาอู่หลงเปิดแล้วหรือ? พี่หวาง ข้าจะพาชิงชิงไปที่แดนลับ ท่านอยู่ดูแลเมืองหลวงแทนข้าเถิด!”
หลินลั่วเว่ยกล่าวกับหลินชวน พระราชาแห่งอาณาจักรต้าหลี่ด้วยสีหน้าจริงจัง
“รั่วเว่ย…
