พื่อหลอมสร้าง มันก็ได้รู้ซึ้งว่าพลังปราณของมันอ่อนแอเพียงใดเปลวไฟลายชั้นมหาทิวาประหนึ่งยักษ์ใหญ่ตัวหนึ่ง ส่วนพลังปราณของมันไม่เพียงพอที่จะเห็นขนาดที่แท้จริงของเจ้ายักษ์เสียด้วยซํ้าหากมิใช่ว่าเปลวไฟลายชั้นมหาทิวาถือกำเนิดขึ้นจากสังขารปิศาจมหาทิวาของมัน และถือเป็นต้นกำเนิดเดียวกันแล้วไซร้ อย่าว่าแต่จะโคจรบังคับเปลวไฟ เกรงว่าป่านนี้เปลวไฟอันร้ายกาจนี้อาจเผาผลาญร่างกายของมันไปแล้วจั่วม่อยามนี้สลดหดหู่ยิ่งยังจะมีสิ่งใดน่าสลดหดหู่ยิ่งกว่าการที่ถือครองสมบัติแต่ไม่มีปัญญาใช้สอยอีกเล่า?พลังบำเพ็ญเพียร พลังบำเพ็ญเพียร! มันติดค้างที่พลังบำเพ็ญเพียรอีกแล้ว!จั่วม่อที่ปะทะชนกับอุปสรรคเข้าเต็มแรง รีบวิ่งไปหาผูเยาในทะลแห่งจิตสำนึกในบัดดล กระทั่งทักทายยังไม่ทักทาย พอพบหน้าก็ถามทันที “ผู มีวิธีใดสามารถเพิ่มระดับพลังบำเพ็ญเพียรเร็วๆ หรือไม่?”ผูเยามองจั่วม่อดุจมองคนปัญญาอ่อนผู้หนึ่ง “เจ้าคิดว่าพลังปราณเป็นสิ่งใด?”จั่วม่อไม่ยินยอมพร้อมใจ “ไม่มีวิธีจริงๆ?”“ข้าในที่นี้มีเวทวิชาให้เจ้ามากมาย” ผูเยาชำเลืองมองจั่วม่อด้วยหางตา “แต่อาศัยความสามารถของเจ้า กว่าจะฝึกปรือถึงด่าจินตัน อาจต้องใช้เวลาอีกสิบปี เว้นเสียแต่ว่าเจ้ามีสมบัติลํ้าค่าแห่งฟ้าดิน เจ้ามีของเช่นนั้นหรือไม่?”จั่วม่อเศร้าสลดกว่าเดิม สมบัติลํ้าค่าแห่งฟ้าดินย่อมสามารถเพิ่มพูนพลังบำเพ็ญเพียรโดยตรง แต่มันจะไปมีของพรรค์นั้นได้อย่างไรเล่า?อาศัยระดับพลัง
