ปาอี้รู้สึกว่าวันนี้ช่างเคราะห์หามยามร้ายนักหลังจากเหล่าป่านจากไปกองซุนต้าเหรินก็มาเยือนสนทนาพาทีกับเหล่าป่านไม่นับเป็นอะไร แต่เผชิญหน้ากับกงซุนต้าเหริน ทุกครั้งมันอดอกสั่นขวัญแขวนไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อเห็นรอยยิ้มเขินอายที่ไม่มีผู้ใดเสมอเหมือนของกงซุนต้าเหริน มันอดสั่นสะท้านไม่ได้ทุกที“ต้าเหริน ท่านมีคำสั่งใด?” เปาอี้เรียบๆ ร้อยๆ เสียยิ่งกว่าอยู่ต่อหน้าเหล่าป่านเสียอีก“อา ข้ามาเสาะหาลูกแก้วแหล่งกำเนิดวิญญาณ” กงซุนชากล่าวด้วยรอยยิ้มเอียงอายเหมือนเด็กชายข้างบ้านไม่ทราบเพราะเหตุใด เมื่อชมดูสีหน้าขวยเขินเหมือนเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดปีของกงซุนชาเปาอี้เริ่มสั่นเทาไปทั้งร่าง“ท่าน…ท่านต้องการมากเท่าใด?”“เอามาให้ข้าทั้งหมด” กงซุนชายิ่งกล่าวยิ่งดูเหมือนจะอายมากหากเป็นผู้อื่นมากล่าวเช่นนี้ เปาอี้จะต้องกระโดดเตะยอดหน้าพวกมันแน่ มาถึงก็อ้าปากเรียกร้องวัตถุดิบทั้งหมด? ฝันไปเถอะ! แต่ต่อหน้ากงซุนชา มันแทบจะคู้กายกราบกรานด้วยความเคารพนบนอบอย่างสูงสุด “ทราบแล้วขอรับ!”ในทันทีทันใด มันใช้ความเร็วสุดยอดเท่าที่สามารถบรรลุถึง หยิบลูกแก้วแหล่งกำเนิดวิญญาณทั้งหมดมาส่งให้แก่กงซุนชากงซุนชาจากไปอย่างอิ่มอกอิ่มใจเปาอี้แข้งขาอ่อนยวบ ทรุดลงนั่งแปะกับพื้น ใบหน้ายังฉาบทาด้วยความหวาดผวา มันในที่สุดก็ส่งเทพมรณะผู้นี้จากไปได้เสียที!อย่างไรก็ตาม มันฉงนสงสัยอยู่บ้าง กงซุนต้าเหรินเอาลูกแก้วแหล่งกำเนิดวิญญาณมากมายปานนั้นไปทำอ
