พยแผ่วเบา ทั้งป่าจะส่งเสียงเสียดสี ใบเฟิงสีแดงเพลิงปลิดปลิวลงจากกิ่งก้านล่องลอยตามสายลม ในช่วงเวลานั้น ใบเฟิงดูคล้ายภูตพรายสีแดงสดร่ายรำอยู่ในสายลม กระทั่งหมู่เมฆาบนฟากฟ้า ยังแตะแต้มด้วยเฉดสีแดงเล็กน้อยทิวทัศน์เบื้องหน้าเจิดจ้าราวกับเพลิงไหม้ แต่จั่วม่อกลับรู้สึกอ้างว้างโศกสลดอย่างบอกไม่ถูก เหม่อมองใบเฟิงล่องลอยตามสายลมอย่างซึมเซาใช่เพราะอาการบาดเจ็บในจิตสำนึกหรือไม่ ที่เป็นเหตุให้จิตใจอันมุ่งมั่นเข้มแข็งของมันอ่อนแอลง?จั่วม่อรีบระงับสติ หัวร่อเยาะตัวเอง จากนั้นมุ่งตรงไปข้างหน้า
หนานเยว่จ้องมองสนามประลองในคุกที่อยู่เบื้องหน้านางด้วยสายตาเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นทันใดนั้น คังเจ๋อปรากฏขึ้นที่ด้านหลังพร้อมเสียงหัวร่อ “อาเยว่ เจ้าก็มาที่นี่ด้วย?”หนานเยว่หันหลับไปมอง อดประหลาดใจไม่ได้ วันนี้คังเจ๋อคล้ายแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ทั่วร่างแผ่ซ่านเจตนาต่อสู้ออกมาอย่างเลือนราง ฝีเท้าแน่วแน่มั่นคง นางพลันเข้าใจทันที“คังต้าเกอก็วางแผนลงมือในวันนี้เช่นกันหรือไม่?”“มิผิด ช้าจะยอมถูกอาเยว่ทิ้งไว้ข้างหลังได้อย่างไรเล่า?” คังเจ๋อกล่าวพลางหัวร่ออย่างผ่าเผยหนานเยว่แย้มยิ้มเล็กน้อย ดวงตาสาดประกายกระหายการต่อสู้ “เช่นนั้นมาดูกันว่าผู้ใดจะประสบความสำเร็จก่อน!”“ได้! พบกันที่คุกชั้นสอง!”“พบกันในคุกชั้นสอง!”สองร่างพุ่งทะยานเข้าไปในสนามประลองอย่างพร้อมเพรียง
ตลาดใบเฟิงเป็นเมืองอสูรของคุกชั้นที่สอง ทั้งยังเป็นหนึ
