ั่วภาคภูมิลำพองอย่างสุดแสน ‘พายุเพลิงเหนือโลก’ ของมันยิ่งผ่านไปนานเท่าไรยิ่งร้ายกาจทรงพลังขึ้นเท่านั้น ศาสตร์อสูรนี้จะเสริมสร้างความแข็งแกร่งของตัวเองไม่หยุดยั้ง แต่พลังจิตสำนึกที่มันต้องจ่ายออกไปกลับไม่เปลี่ยนแปลงมากนักการต่อสู้ครั้งนี้ยิ่งลากถ่วงออกไปนานเท่าใด ยิ่งทำให้มันมีเปรียบมากขึ้นเท่านั้นจริงดังคาด เซียวม่อเกอยิ่งมายิ่งทุลักทุเล บนร่างรับบาดแผลมากขึ้นเรื่อยๆแม้ว่าล้วนเป็นบาดแผลเล็กน้อยแต่ม่อหรูหั่วยังอดหัวร่อดังกระหึ่มอย่างย่ามใจไม่ได้“เซียวม่อเกอ! ดิ้นรนเข้าไป! ลองลิ้มรสสุดยอดศาสตร์อสูรของข้าให้หนำใจ! ฮ่าฮ่า! โอ้ อีกแผลแล้ว น่าเวทนายิ่ง!”ม่อหรูหั่วยามนี้ลืมตัวอย่างสิ้นเชิง เริ่มการละเล่นที่มันโปรดปราน แมวหยอกเย้ามุสิกมองเซียวม่อเกอกระเสือกกระสนอยู่ในพายุหมุนเพลิง มันไม่อยากพลาดแต่ฉากเดียว“จุ๊จุ๊! ทนทายาดจริงๆ! สมกับเป็นเซียวม่อเกอ! ท่าร่างหมดจดงดงามโดยแท้! ฮ่าฮ่ามามา! ลองดูอีกสักที! ฮ่าฮ่า!”ม่อหรูหั่วหัวร่ออย่างปลอดโปร่งภายในพายุหมุนเปลวไฟ จั่วม่อยืนเงียบงัน พยายามยืนหยัดต่อต้านอย่างหนักแรง แต่ม่อหรูหั่วที่กำลังกระหยิ่มยิ้มย่องไม่ได้สังเกตเลยว่ากลุ่มลำแสงบนมือของจั่วม่อกำลังค่อยๆเปลี่ยนแปลงไปทีละเล็กทีละน้อย
