”เห็นจั่วม่อลืมตาขึ้นมา คังหลินระงับความตื่นเต้นลิงโลดในใจ กราบคารวะจั่วม่ออย่างลึกซึ้ง “บุญคุณยิ่งใหญ่ของต้าเหรินที่ประทานชีวิตใหม่ คังหลินไม่อาจทดแทนได้หมด แต่ไม่ว่าต้าเหรินสั่งการสิ่งใด คังหลินจะกระทำอย่างสุดความสามารถ!”ผู้อาวุโสสูงสุดทีแรกคิดหยุดยั้งมัน คาดไม่ถึงยังคงสายเกินไป อดลอบทอดถอนใจไม่ได้ สมกับเป็นบุรุษหนุ่มเลือดลมร้อนแรง! อาศัยถ้อยคำเหล่านี้ของคังหลิน ไม่ต่างจากการวางอนาคตของตระกูลคังไว้ในมือของเซียวม่อเกอ ในบรรดาคนรุ่นหลังของตระกูล ผู้สืบทอดที่มีแนวโน้มว่าจะสืบทอดตำแหน่งประมุขตระกูลมากที่สุด เป็นคังเจ๋อกับคังหลินเอง แต่ท่าทีของบุรุษหนุ่มทั้งสองที่มีต่อเซียวม่อเกอ มันผู้เป็นผู้เฒ่าย่อมมองเห็นได้ชัดเจนแต่แล้วผู้อาวุโสสูงสุดลองเปลี่ยนวิธีคิดไปอีกทาง อาจบางทีนี่ไม่ใช่สิ่งเลวร้าย หากต่อไปตระกูลคังได้รับความช่วยเหลือจากยอดฝีมือที่ร้ายกาจเช่นนี้ อย่างน้อยที่สุด พวกมันก็ไม่ต้องกังวลว่าตระกูลอื่นจะมุ่งเป้ามายังต้นไม้ทองคำอีกคิดได้เช่นนี้ มันก้าวไปเบื้องหน้า ประสานมือคารวะเซียวม่อเกอ “เราผู้เฒ่าเป็นผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลคัง คารวะใต้เท้าเซียวม่อเกอ! พระคุณที่ใต้เท้ามอบให้แก่พวกเรา ตระกูลคังทั้งเบื้องสูงเบื้องตํ่าล้วนสำนึกขอบคุณ นี่เป็นนํ้าใจเพียงเล็กน้อย ใต้เท้าโปรดยิ้มรับไว้”ผู้อาวุโสอื่นๆ พอเห็นวิญญาณทองคำสองดวงในมือของผู้อาวุโสสูงสุด อดเผยสีหน้าเหลือเชื่อไม่ได้ วิญญาณทองคำผ
