อ่อนไหวและอารมณ์แปรปรวนอยู่บ้าง บ่อยครั้งที่มักจะหงุดหงิดหุนหัน จิตใจไม่มั่นคง แต่ต่อหน้าเม่ยเม่ยของมัน มันสามารถสบายใจได้อย่างไม่รู้ตัวบรรยากาศรอบกายของเม่ยเม่ยดูคล้ายเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันสงบสุขในเมื่อเม่ยเม่ยบอกว่าไม่มีปัญหา เช่นนั้นย่อมต้องไม่มีปัญหาแน่นอน“เกอเกอระยะนี้กดดันตัวเองมากเกินไปแล้ว” ชิงฮวาเสวี่ยกระตุ้นเตือนด้วยสุ้มเสียงนุ่มนวล “เกอเกอไม่สมควรเสียเวลาสนใจเซียวม่อเกอมากเกินไปคนผู้นี้พฤติการณ์ยโสโอหัง สร้างศัตรูทุกหนทุกแห่ง มันจะต้องไม่มีจุดจบที่ดีบุปผาฟ้าครามของเกอเกออยู่ในขั้นส่าคัญ หากท่านสามารถรุดหน้าไปอีกก้าวหนึ่ง วิถีบ่าเพ็ญเพียรของท่านจะบรรลุถึงระดับชั้นทะเลกว้างฟ้าสดใสอย่างแท้จริง”“เม่ยเม่ยต่าหนิถูกต้อง เป็นข้าบีบคั้นตนเองให้อับจนหนทางด้วยตัวเอง”ชิงฮวาจางสุ่ยกล่าวอย่างสงบ นึกถึงช่วงระยะนี้ที่มันวิ่งพล่านเหมือนคนบ้า อดรู้สึกอับอายอยู่บ้างไม่ได้ชิงฮวาเสวี่ยแย้มยิ้มอย่างอ่อนหวาน “เช่นนั้นข้าจะออกไปเดินเล่นสักครู่”กล่าวจบค่า นางก็ล่องลอยออกไปประดุจเกล็ดหิมะสีฟ้าครามเกล็ดหนึ่งชิงฮวาจางสุ่ยมองตามแผ่นหลังของเม่ยเม่ย ในใจบังเกิดความอบอุ่นอ่อนโยนในเมื่อเม่ยเม่ยชมชอบชีวิตอันสุขสงบ มันในฐานะพี่ชาย จะต้องมุมานะท่างานหนักกว่านี้!ชิงฮวาเสวี่ยกลับไปที่ห้องของนาง นั่งลงขบคิดเงียบๆ อยู่ชั่วครู่ ทันใดนั้นดวงตาสีอ่าพันสาดประกายเย็นเยียบ“เซียวม่อเกอ… …”
หนานเยว่ลืมตาขึ้น รู้สึกว่าจ
