ด้ยากยิ่งทันใดนั้น มันพลันฉุกคิดถึง ‘สนามรบโบราณ’ ที่จงหยูเพิ่งกล่าวถึง อดถามไม่ได้“เมื่อครู่ท่านบอกว่าที่นี่เป็นสนามรบโบราณใช่หรือไม่?”“อา พวกเราเข้ามาจากชายขอบรอบนอก พบเห็นซากศพโครงกระดูกมากมายมหาศาลมาตลอดทาง แต่มันยาวนานเกินไป พวกมันพอสัมผัสถูกก็สลายไป ต้าเหรินบอกว่าที่นี่เป็นสนามรบโบราณอายุเก่าแก่นับหมื่นๆ ปี” เมื่อต่างฝ่ายต่างร่วมชะตากรรม จงหยูก็ไม่คิดปิดบังเรื่องนี้“นับหมื่นๆ ปี?” อีเจิ้งสะท้านขึ้นทั้งร่าง สีหน้าแปรเปลี่ยน ทวนคำซ้ าๆ “นับหมื่นๆ ปี… …สนามรบโบราณ… … สนามรบโบราณ… …”วัดมหาพุทธะเป็นหนึ่งในแปดวัดยิ่งใหญ่ มีประวัติยาวนานนับปีไม่ถ้วน มิหนำซ้ าในวัดมีบันทึกมากมาย มันพยายามครุ่นคิดทบทวน นึกหาบันทึกที่ใกล้เคียงกับเรื่องราวตรงหน้าเห็นอีเจิ้งจมลงไปในภวังค์ความคิดอันลึกล้ า จงหยูก็ไม่เร่งรัดมัน เพียงเฝ้ารออย่างอดทนหลายอึดใจให้หลัง อีเจิ้งทันใดนั้นพึมพำเสียงแหบต่ า “เป็นไปได้หรือไม่ … …เป็นไปได้หรือไม่ … …”ในดวงตามันปรากฏเค้าความหวาดหวั่นพรั่นพรึงอย่างลึกล้ า
