อีเจิ้งอยู่ในสารรูปอันน่าสังเวชกาสาวพัสตร์สีน้าเงินขาดเป็นริ้วๆ เดินโซซัดโซเซไปข้างหน้า ไม่หลงเหลือเค้าเคร่งขรึมสง่างามดังเช่นที่ส้านักสอนสั่งตลอดมา แต่ในสภาพเช่นนี้ ผู้ใดจะมามัวยึดถือมารยาทธรรมเนียมอย่างจริงจัง?มันร้อยไม่คิดพันไม่คิด ไม่เคยคิดว่าภารกิจสุดแสนธรรมดาของส้านัก จะน้ามันมายังสถานที่ผีสางเช่นนี้ หลายครั้งหลายหนที่มันคิดว่า มันใช่มาถึงนรกขุมอเวจีที่ปรากฏอยู่เฉพาะในพระคัมภีร์หรือไม่ เคราะห์ดีที่หลายปีมานี้มันคร่้าเคร่งฝึกฝีมืออย่างหนักหน่วง และด้วยการสั่งสอนอย่างเคร่งครัดของศิษย์พี่ใหญ่ แม้ว่าพลังฝีมือของมันอาจไม่สูงเยี่ยม แต่สังขารกระดูกเหล็กกล้ามเนื้อเหล็กกล้าของมัน กลับไม่มีผู้ใดเทียบเทียมอาศัยความสามารถในการป้องกันสุดแกร่งของมัน ช่วยให้อีเจิ้งสามารถมีชีวิตรอดอยู่ในหมอกผีสางอันไร้ที่สิ้นสุดมาจนถึงบัดนี้ก่อนหน้านี้มันไม่เคยเข้าใจว่าไฉนศิษย์พี่ใหญ่เอาแต่บังคับมันฝึกปรือ‘สังขารเซนมหาปัญญา’ แต่เวลานี้มันค่อยทราบกระจ่างถึงความอัศจรรย์ของวิชาเซนวิชานี้ เห็นลวดลายอักขระพระสูตรหมุนวนเป็นวงรอบกายมันโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย นี่เป็นเหตุผลเพียงหนึ่งเดียว ที่ท้าให้หมอกภูตซึ่งมีพลังกัดกร่อน ไม่สามารถแปดเปื้อนร่างกายของมันได้“หมื่นชั่วร้ายไม่รุกราน… … หมื่นชั่วร้ายไม่รุกราน… …”อีเจิ้งท่องพระสูตรไม่หยุดปาก บนศีรษะล้านเลี่ยนเป็นประกายสามารถมองเห็นเหงื่อเม็ดโป้งๆ ได้อย่างชัดเจน มันเข้าสู
