ก็พบพำนแสงสว่ำงอันสุกใสสำยหนึ่ง อย่ำงน้อยที่สุด ระหว่ำงที่บุกฝ่ำเข้ำไปในหมอกหฤโหดที่ไร้ขอบเขตนั้น พวกมันจะยังคงมีโอกำสได้พักหำยใจ จั่วม่อเชื่อว่ำขอเพียงพวกมันมีเวลำมำกพอ ย่อมสำมำรถหำทำงออกไปจำกสนำมรบโบรำณแห่งนี้ได้ในสักวัน“มีผู้คนอยู่ทำงด้ำนนั้น!” จั่วม่อชี้ไปทำงส่วนลึกของหมอกภูต พลำงร้องบอกกงซุนชำอย่ำงตื่นเต้น“ผู้คน?” กงซุนชำงงงันวูบ อึดใจต่อมำ ค่อยตอบสนองอย่ำงฉับพลัน “ท่ำนบอกว่ำมีผู้คนอยู่ในนั้น?”“อำ” จั่วม่อพยักหน้ำแรงๆ “ใครบำงคนใช้เจตจ ำนงกระบี่ที่นั่น อยู่ทำงด้ำนนั้นห่ำงไกลจำกเรำอยู่บ้ำง แต่ก็ไม่ควรห่ำงไกลมำกนัก ข้ำรู้สึกได้ แต่ไม่ชัดเจนเท่ำใด”“เรำสมควรท ำอย่ำงไร?” กงซุนชำรีบถำมทันควัน“รวบรวมทุกคนมำให้เร็วที่สุด เรำจะออกเดินทำงในบัดดล มุ่งหน้ำไปในทิศทำงนั้น เรำต้องเร็ว มิเช่นนั้นจะคลำดจำกพวกมันไป” ในเวลำนี้จั่วม่อแสดงควำมเด็ดเดี่ยวในฐำนะผู้น ำออกมำ ออกค ำสั่งอย่ำงไม่รีรอลังเล
ในเวลำเดียวกัน เหวยเสิ้งจ้องมองสัตว์ร้ำยวิญญำณภูตตรงหน้ำมัน กระบี่ด ำในมือยกขึ้นเล็กน้อย แต่หัวใจของมันจมดิ่ง สัตว์ร้ำยวิญญำณภูตตนนี้ร่ำงยำวเหยียดกว่ำสำมจั้ง มีรูปร่ำงประดุจแมงป่องตัวมหึมำ ระหว่ำงก้ำมขนำดยักษ์ทั้งคู่ สำมำรถมองเห็นเขี้ยวแหลมคมสลับไขว้ แผ่ซ่ำนควำมเย็นเยียบเสียดหัวใจสำยหนึ่งทั้งร่ำงของมันห่อหุ้มด้วยเกรำะสีด ำแวววำมอย่ำงมิดชิด บนผิวเกรำะเต็มไปด้วยลวดลำยยันต์สีแดงสด คดโค้งบิดเบี้ยวดุจฝูงไส้เด
