้งรู้สึกว่ำยิ่งมำยิ่งยำกจะรุดหน้ำต่อไป ไม่มีโอกำสให้มันได้หยุดพักผ่อนเลยควำมเหนื่อยล้ำรำวกับระลอกคลื่นอันดุร้ำย คลื่นแล้วคลื่นเล่ำ โหมซัดใส่แนวป้องกันทำงจิตใจของเหวยเสิ้งไม่ขำดสำย ทันใดนั้น เหวยเสิ้งจู่ๆ ก็หวนนึกถึงครั้งที่มันยังคงเป็นข้ำรับใช้กระบี่ ตอนนั้นวิชำกระบี่ของมันยังเรียบง่ำยและหยำบกระด้ำง ในป่ำอันรกร้ำงกันดำร ยำกที่จะติดตำมวิถีกระบี่ของมันในเวลำนั้น มันทั้งเรียบง่ำยและพึงพอใจในตัวเอง!ไม่มีควำมขัดแย้งในส ำนัก ไม่ต้องกล้ ำกลืนค ำวิพำกษ์วิจำรณ์ที่มีต่อส ำนัก ไม่มีควำมคิดอื่นใด มันเป็นเหมือนกระบี่ที่อยู่ในมือของมัน เรียบง่ำยถึงที่สุดมันทอดถอนแผ่วเบำครำหนึ่งผู้คนอยู่ในโลก มีเรื่องรำวมำกมำยที่อับจนปัญญำ ไม่สำมำรถหลบซ่อนและไม่อำจหลีกเลี่ยง เช่นเดียวกันกับผืนหมอกภูตมหำประลัยนี้ ที่กัดกร่อนพลังปรำณของมันอย่ำงต่อเนื่อง บัดนี้มันเข้ำใจกระจ่ำงแล้ว ว่ำซิวเจ่อหลำยคนไฉนจึงด ำรงชีวิตอยู่ในที่ห่ำงไกลจำกปัญหำทำงโลกเหวยเสิ้งพอครุ่นคิดฟุ้งซ่ำน ใจกระบี่ก็สั่นไหววูบหนึ่ง แมงป่องวิญญำณภูตที่กลอกกลิ้งอ ำมหิต ไหนเลยจะไม่ฉกฉวยโอกำสอย่ำงฉับพลันภำยในหมอกภูต เห็นดวงตำแดงประกำยลำกเป็นเส้นยำวสะท้ำนขวัญวิญญำณสองสำย แมงป่องวิญญำณภูตรวดเร็วดุจสำยฟ้ำ เร็วเสียจนสุ้มเสียงไม่กระจำยตัวออกไป เพียงดังฟุบเบำๆ อยู่ในอำกำศเบื้องหลังเหวยเสิ้งใจหำยวำบ มันทรำบว่ำตกอยู่ในช่วงคับขันอันตรำยอย่ำงไม่เคยปรำกฏมำก่อน เมื่อคร
