ะกูลคังไปตลอดกาล!เมื่อคังเจ๋อจากไป จั่วม่อก็สอนวิชาแก่หนานเยว่ครู่หนึ่ง ก่อนจะออกจากคุกสิบนิ้ว
“ที่แท้มันเดินไปในวิถีทางแห่งการแยกสลาย” เชียนหลิวประหลาดใจอยู่บ้าง “ลักษณะฝีมือพิเศษเฉพาะยิ่ง ไม่เหมือนผู้ใดจริงๆ”คนหน้าไฟดูเหมือนจะไม่สนใจกระดานหมากรุกสัตว์ร้ายแดนร้างสักเท่าใดกวาดสายตามองไปรอบๆ จู่ๆ กก็หัวร่อฮิฮะ กล่าวว่า “คราวนี้เดรัจฉานน้อยเหล่านั้น อาจอดรนทนไม่ได้ขึ้นมาจริงๆ”เชียนหลิวย่อมทราบว่าคนหน้าไฟกล่าวถึงผู้ใด จึงเพียงแย้มยิ้มไม่เอ่ยวาจาหันกลับมาเพ่งพินิจกระดานหมากรุกสัตว์ร้ายแดนร้างอีกครั้ง สามร้อยปีที่แล้วมันได้ชัยในศึกทลายคุก ทิ้งนภาจรัสวารีไพศาลเอาไว้เบื้องหลัง ทว่าที่ผ่านมามันไม่เคยสนใจไยดีกระไรนักแต่วันนี้ กลับยิ่งมายิ่งกระหายใคร่รู้ไม่น้อย มันแทบจดจำไม่ได้แล้วว่ามาเยือนนภาจรัสวารีไพศาลครั้งสุดท้ายตั้งแต่เมื่อใด ในฐานะยอดฝีมือที่คลุกคลีอยู่ในคุกชั้นที่เจ็ด คุกชั้นที่หนึ่งก็เป็นความทรงจำอันห่างไกลอย่างแท้จริง วันนี้มันมาเยือนเพื่อชมดูเป็นการเฉพาะ ดูว่าผู้ที่สามารถทำลายนภาจรัสวารีไพศาลของมันมีฝีมือเส้นทางใด คุกชั้นแรกที่จัดตั้งขึ้นใหม่มีลักษณะพิเศษอย่างไร“ฟังว่ามันยังเยาว์วัยใช่หรือไม่?” เชียนหลิวถามอย่างสนอกสนใจ“เยาว์วัยยิ่ง!” คนหน้าไฟยักคิ้วหลิ่วตา ใบหน้าภายใต้ลูกไฟที่เลิกคิ้วขึ้นเต็มไปด้วยความยินดีในคราเคราะห์ของผู้อื่น “คาดว่าถึงยามนี้ มันจะต้องอยู่ในรายชื่อที่เดรัจฉาน
