กคักยิ่งในภายหลัง เชียนหลิวพอมาย้อนนึกดูถึงเรื่องนี้ ถึงกับไม่ทราบว่ามันคิดถูกหรือคิดผิด ที่เผลอไว้วางใจตัวเลวร้ายที่ชมชอบก่อเรื่องนี้
จั่วม่อออกจากกระดานหมากรุกสัตว์ร้ายแดนร้าง พลันรู้สึกลมอุ่นสายหนึ่งปะทะใบหน้ามันสะดุ้งสุดตัว รีบลืมตามอง เห็นใบหน้าคุ้นเคยวงหนึ่ง แทบจะแนบชิดติดกับใบหน้ามัน“อากุ่ย!”จั่วม่อถอนใจโล่งอก ประคองใบหน้าอากุ่ยไว้ในมือ ถามอย่างสนอกสนใจว่า “เจ้ากำลังทำอะไร?”อากุ่ยจ้องมองมัน ไม่ตอบคำจั่วม่อพอถามจบคำ ค่อยชะงักกึก รอประเดี๋ยว อากุ่ยจ้องมองมัน? ในดวงตามันทอแววยินดีอย่างฉับพลัน “อากุ่ย อากุ่ย!”อากุ่ยยังคงจ้องมองจั่วม่ออย่างเลื่อนลอย ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองจั่วม่อความปิติยินดีบนใบหน้าค่อยๆ จางลง มันเพ่งพินิจอากุ่ยอย่างถี่ถ้วนดวงตาของนางยังคงว่างเปล่า ใบหน้าแข็งทื่อ ต้องอดผิดหวังไม่ได้ อากุ่ยยังไม่ได้ทุเลาแม้แต่น้อย มันสั่นศีรษะ เยาะหยันตัวเอง มันโลภมากเกินไปจริงๆจั่วม่อระงับความผิดหวังอย่างรวดเร็ว แม้ว่าอากุ่ยยังไม่ฟื้นคืนสติ แต่นางในยามนี้มีชีวิตชีวากว่าเดิมมากแล้วอย่างน้อยที่สุด นี่ก็เป็นสัญญาณของข่าวดี!คิดถึงตรงนี้ ความหดหู่ในใจจั่วม่อถูกกวาดออกไปทันที มันปลุกปลอบขวัญกำลังใจ กระโดดลุกขึ้นยืน ก้มลงแบกอากุ่ยขึ้นบนหลัง แล้วทะยานร่างออกไปด้านนอก“อากุ่ย ไปกันเถอะ เราจะไปเที่ยวเล่นที่ค่ายของซู่หลง!”
