ได้ยินเสียงผูเยา จั่วม่อตระหนักในทันที ตระกูลเถิงแห่งสวรรค์แดนใต้เกรงว่าไม่รวบรัดธรรมดายังไม่ทันจะเอ่ยปากถาม กลับได้ยินผูเยากล่าวกับมันว่า “ถามนางว่าใช่เป็นตระกูลเถิงแห่งสวรรค์แดนใต้ ที่อยู่ในอาณาจักรลูกศรม่วงหรือไม่?”จั่วม่อยังจะทำอะไรได้อีก ได้แต่ทำตัวเป็นกระบอกเสียงชั่วคราว “ใช่เป็นตระกูลเถิงแห่งสวรรค์แดนใต้ในอาณาจักรลูกศรม่วงหรือไม่?”หนานเยว่แตกตื่นสุดระงับ “ผู้อาวุโสรู้จักตระกูลเถิงแห่งสวรรค์แดนใต้ในอาณาจักรลูกศรม่วงด้วย?” จากนั้นสีหน้านางมืดหม่นลง “แต่เราย้ายออกจากอาณาจักรลูกศรม่วง ไปยังอาณาจักรแกนสายลมตั้งแต่หกร้อยปีก่อนแล้ว”ผูเยาเงียบงันไปนานจั่วม่อลอบสงสัยใจอยู่บ้าง ผูเยาคล้ายรู้จักตระกูลเถิงแห่งสวรรค์แดนใต้จริงๆหลังจากนั้นครู่ใหญ่ ผูเยาค่อยกล่าวกับจั่วม่อ “ถามนางว่าตระกูลเถิงแห่งสวรรค์แดนใต้ยังหลงเหลือผู้คนมากเท่าใด?”จั่วม่อกล่าวตามอย่างเรียบๆ ร้อยๆหนานเยว่พอฟังคำถาม สีหน้ายิ่งหม่นหมองลงไปอีก “ในตระกูล …ยามนี้หลงเหลือเพียงสิบเอ็ดคน”“สิบ…เอ็ดคน… …” ผูเยาตะลึงลานเมื่อกล่าวถึงสถานการณ์ภายในตระกูล หนานเยว่รู้สึกย่ าแย่ยิ่ง ตระกูลเถิงแห่งสวรรค์แดนใต้เสื่อมทรุดติดต่อกันเป็นเวลานาน นางไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับรัศมีอันรุ่งโรจน์ในอดีตแม้แต่น้อย นางนับตั้งแต่จำความได้ ชีวิตความเป็นอยู่ในตระกูลก็ลำบากยากแค้นมากแล้วคิดไม่ถึงว่าผู้อาวุโสท่านนี้กลับรู้จักตระกูลเถิงแห่งสวรรค์แดนใต้ นางตื่
