ท่ามกลางเสียงแตกระเบิดสะท้านฟ้า นกโง่ดีดทะยานรวดเร็วสุดขีด ประหนึ่งสายฟ้าสีเทาสายหนึ่ง ตรงดิ่งเข้าไปในหมอกภูตอย่างไม่รีรอลังเลเสียงกรีดร้องแหลมสูงดังออกมาจากภายในหมอกภูต เห็นแสงสีแดงที่ถูกสือผิ่นทำร้ายบาดเจ็บพลันระเบิดเป็นจุดแต้มสีแดง ท่ามกลางสีแดงจุดแต้มพร่างพราว นกโง่ยืนตระหง่านด้วยดวงตาเกรี้ยวกราดทว่าเจดีย์น้อยหายลับไปแล้วนกโง่ดวงตายิ่งสาดประกายฆ่าฟันรุนแรงกว่าเดิม ขนสีเทาบนหน้าผากนางตั้งชี้ชันดุจกระบี่สือผิ่นเหินร่างเข้ามาหยุดอยู่ด้านข้างนกโง่ สีหน้าหนักอึ้งเคร่งเครียด มีดบินวงพระจันทร์ทมิฬดำเต้นเร่าอย่างเร่งร้อนอยู่รอบกาย รังสีฆ่าฟันพลุ่งพล่านกระจายไปทั่ว แม้ว่ามันจะขัดแย้งกับนกโง่และตัวอื่นๆ บ้าง แต่พวกมันล้วนแล้วแต่เป็นสัตว์ปราณของจู่เหรินเช่นเดียวกัน ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าเหตุการณ์ยังเกิดขึ้นต่อหน้าต่อหน้ามันจะไม่ให้มันเดือดดาลจนแทบกระอักได้อย่างไร?โดยไม่ลังเลใดๆ ดวงตาใหญ่ของนกโง่หรี่แคบดุจคมมีด ร่างพุ่งทะลวงเข้าไปในหมอกภูตดุจลูกธนูหลุดจากแล่งสือผิ่นใบหน้าเย็นเยียบ ร่างทะยานขึ้น กลายเป็นลำแสงสีดำ พุ่งติดตามเข้าไปในหมอกภูตถึงตอนนี้ทุกผู้คนค่อยรู้สึกตัว ตระเตรียมเข้าสู่หมอกภูตเพื่อให้การช่วยเหลือ“อย่าเข้าไป!”เสียงตวาดห้ามของจั่วม่อดังมาจากทางเบื้องหลังพวกมัน ทุกคนเห็นจั่วม่อใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ มันพอห้ามทุกคนเสร็จ ก็ทรุดกายลงนั่งขัดสมาธิท่าดอกบัวในบั
