งพวกมัน” ผูเยาพอกล่าวจบก็กระตุ้นเตือน “เจ้าต้องระมัดระวังให้มาก ข้าไม่เคยพบเห็นกลุ่มหมอกภูตที่มีอาณาบริเวณใหญ่โตมโหฬารถึงเพียงนี้มาก่อน จำนวนวิญญาณภูตที่อยู่ภายใน เกรงว่าคงบรรลุถึงขั้นน่าแตกตื่นสะท้านโลกแล้ว”สุ้มเสียงของผูเยายังไม่ทันจะขาดหาย จั่วม่อพลันสีหน้าแปรเปลี่ยนในบัดดลเนื่องเพราะมันเห็นดวงแสงสีแดงสามดวงจั่วม่อเพิ่งเคยเห็นวิญญาณภูตเป็นครั้งแรก พวกมันคล้ายลูกหมอกที่ปกคลุมไปด้วยชั้นหมอกสีแดงเลือด มองแต่ไกล พวกมันคล้ายหนอนสีแดงคดเคี้ยวที่มีความยาวแตกต่างกัน ที่ยาวที่สุดยางถึงหนึ่งฉื่อ ที่เล็กที่สุด มีขนาดไม่ถึงครึ่งชุ่นพลังสภาวะอันโหดเหี้ยม เปี่ยมไปด้วยพลังทำลายล้างของพวกมันแต่ละตัว ราวกับสายลมยะเยือกจากขุมนรกโลกันตร์ ท่วมท้นอยู่ในทุกส่วนของพื้นที่มิติอันว่างเปล่าจั่วม่อรู้สึกได้ถึงเจตนาฆ่าฟันอันดุร้ายตามสัญชาตญาณดั้งเดิม อัดแน่นอยู่ภายในวิญญาณภูตเหล่านี้ทันใดนั้นจั่วม่อหวนนึกถึงครั้งที่มันอยู่บนภูเขาสุญตา และใช้เคล็ดทองคำคร่ าคร่าเข่นฆ่าแมลงศัตรูพืชภายในต้นข้าวปราณ พลังสภาวะของศัตรูพืชเหล่านั้นย่อมมิอาจเทียบได้กับวิญญาณภูตเหล่านี้ แต่ตัวมันในวันนี้ ก็เหนือล้ ากว่าครั้งในอดีตไม่รู้ว่าเท่าไรหลังจากผ่านศึกมามากมายหลายศึก กับแค่ฉากเล็กๆ น้อยๆ เพียงเท่านี้ จั่วม่อจะหวาดหวั่นลนลานได้อย่างไร?จั่วม่อเตรียมจะเปิดใช้งานปีกแสงศูนยตาเพื่อบดขยี้วิญญาณภูตทั้งสามตัว แต่พลันฉุกคิดขึ้นมาได้ ว่
