“สามารถย้อนกลับไปทางที่เรามาได้หรือไม่?” กงซุนชาถามเสียงเบาเหมือนกระซิบจั่วม่อที่ใบหน้าเผือดขาวสั่นศีรษะพลางกล่าวเสียงแหบต่ า “เราหลงกลแล้ว อีกฝ่ายลอบเปลี่ยนแปลงรอยประทับวิญญาณในค่ายกลเคลื่อนย้าย นี่ไม่ใช่ค่ายกลเคลื่อนย้ายซึ่งระบุสถานที่เฉพาะไว้ล่วงหน้า แต่มันเปลี่ยนเป็นการเคลื่อนย้ายแบบสุ่มเจ้าก็เห็นค่ายกลที่อยู่ด้านล่าง มันเป็นค่ายกลที่เสียหายไปแล้ว”กงซุนชาเงียบงันไปจั่วม่อยกระดับความตื่นตัว “ทุกคนระมัดระวังให้มาก ไม่ต้องวิตกกังวลไป พวกเราเมื่อสามารถบุกฝ่าออกมาจากอาณาจักรขุนเขาน้อย ย่อมสามารถหาทางออกไปจากที่นี่ได้เช่นกัน”กงซุนชาพอฟัง สีหน้าเริ่มดีขึ้นเซี่ยซานกลับมีสีหน้าเครียดขรึมกว่าผู้ใด ยามนี้มันเป็นจินตัน ย่อมแตกต่างจากผู้อื่นในทุกๆ ด้าน มันค่อยๆ ตระหนักถึงคำ ‘สนามรบโบราณหมื่นปี’ ของจั่วม่ออย่างเงียบเชียบแต่เพียงผู้เดียว ยิ่งสัมผัสถึงกลิ่นอายเย็นเยียบเสียดกระดูกจากรอบข้าง มันก็ยิ่งรู้สึกว่านี่เป็นไปได้มากขึ้นเรื่อยๆ แต่ในเมื่อเหล่าป่านตระหนักถึงเรื่องนี้ดี มันค่อยคลายใจลงเล็กน้อยเหล่าป่านยังคงมีประวัติความเป็นมาลึกล้ าจนไม่อาจหยั่งวัดได้หลังจากเดินทางต่อไปเป็นเวลานาน ทิวทัศน์เบื้องหน้าก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป ในสภาพระวังป้องกันสูงสุดอยู่แล้ว จั่วม่อมุ่งหน้าต่อไปอย่างไม่ลังเลเมื่อทะยานตรงไปข้างหน้า เห็นภาพทางนั้นชัดตา มันถึงกับยืนตะลึงลานอยู่กับที่นี่เป็นดินแดนรกร้างอันกว้างใหญ่ไพ
