ต่ทุกที่ที่ผ่านมา ทิวทัศน์รอบข้างแทบไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดจั่วม่อทันใดนั้นเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตระหนก มันสังเกตเห็นพลังงานภูตทมิฬที่เบื้องหน้า หนาแน่นเข้มข้นกว่าตำแหน่งที่พวกมันเข้ามาเมื่อสิบชั่วยามก่อน“ระวังตัวให้ดี เรากำลังมุ่งหน้าไปในทิศทางที่นำเข้าไปยังใจกลางของสนามรบ”ผูเยากระตุ้นเตือน ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่อยู่นอกเหนือจากภูมิความรู้ของมัน น้ าเสียงของมันหนักอึ้งกังวลที่แท้เป็นเช่นนี้ … …จั่วม่อออกคำสั่งอย่างกะทันหัน “ทุกคนพักผ่อนสักครู่”ประโยคนี้พอกล่าวออกมา กองกำลังที่กำลังเร่งรุดเดินทางพลันหยุดชะงักลง ทุกผู้คนหาที่นั่งพักผ่อน ซู่หลงกับไพร่พลค่ายเว่ยจมอยู่ในกลุ่มพลังงานสีดำ พวกมันไม่เพียงไม่เหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับกระตือรือร้นคึกคักผิดปกติ“พลังงานภูตทมิฬจะมีอันตรายต่อพวกมันหรือไม่?” จั่วม่อถามผูเยาอย่างรอบคอบผูเยาตอบ “ไม่มีปัญหา สำหรับพวกมันกับองครักษ์เกราะทอง พลังงานภูตทมิฬเป็นของบำรุงที่ล้ าเลิศที่สุด ข้าไม่เคยได้ยินว่ามีสถานที่ใดเปี่ยมล้นไปด้วยพลังงานภูตทมิฬอันหนาแน่นถึงเพียงนี้ นี่เป็นสถานที่ฝึกปรือที่ดีที่สุดสำหรับซู่หลงกับพวก”“ประเสริฐยิ่ง” จั่วม่อคลายใจลง ทันใดนั้นนึกถึงคำถามสำคัญข้อหนึ่ง “ผู เจ้าคิดว่าที่นี่มีสิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่หรือไม่?”“ความเป็นไปได้มีน้อยมาก” ผูเยาน้ าเสียงระมัดระวังมาก “มหาสงครามที่เคยเกิดขึ้นในสมรภูมิแห่งนี้ยิ่งใหญ่กว่าสงครามครั้งใดท
