านเจ้าเมืองถูกผู้คนล้อมกักอยู่ในหุบเขาร้อยบุปผา ทุกคนรีบไปช่วยเหลือ!”“ท่านเจ้าเมืองตกอยู่ในอันตราย! พวกเรารีบ… …”ทั่วทั้งเมืองหมิงสุ่ยล้วนตื่นตระหนก ผู้คนทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าไม่ขาดสายเฟ่ยซานแหงนหน้ามอง ท้องฟ้าเหนือเมืองหมิงสุ่ยเต็มไปด้วยผู้คน เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในยามนี้ มันพลันหวนนึกถึงภาพที่ทุกคนติดตามท่านเจ้าเมือง บุกทะลวงออกมาจากอาณาจักรขุนเขาน้อย ผ่านการเดินทางรอนแรมร่วมกันอยู่หลายเดือนบางสิ่งในร่างกายของมันคล้ายปะทุขึ้นมันโคจรพลังปราณอย่างไม่ลังเล ดีดกายพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เข้าสมทบกับกระแสผู้คนที่ไหลบ่าไปทางเดียวกันพวกมันกล้าลงมือกับท่านเจ้าเมืองเชียวหรือ… …เจตนาฆ่าฟันพลุ่งพล่านทะยานฟ้า ซิวเจ่อทุกคนที่ไปทางเดียวกันกับมันล้วนมีสีหน้าเดือดดาล พวกมันทุกคนเคยผ่านภัยพิบัติอันโหดร้ายในอาณาจักรขุนเขาน้อย ไม่มีผู้ใดไม่สำนึกบุญคุณ ไม่มีผู้ใดไม่เคารพเทิดทูนต่อจั่วม่อ ผู้ซึ่งนำพาพวกมันออกมาจากนรกที่เรียกว่าอาณาจักรขุนเขาน้อยเจ้าเมืองอีกาทองคำปลดปล่อยพวกมันออกมาจากกรงขังอันน่าสะพรึงกลัวดังเช่นอาณาจักรขุนเขาน้อยนั่น ยามนี้เมื่อท่านเจ้าเมืองมีภัย ผู้ใดสามารถยืนดูอยู่เฉยๆ ได้?คนกลุ่มหนึ่งยืนรายล้อมอินกุยเล็กๆ เครื่องหนึ่ง แต่ละคนล้วนมีสีหน้าถมึงทึง“เหล่าต้า เราสามารถไปได้หรือไม่?” คนที่หน้าตาคล้ายมุสิกรีบถามหัวหน้าของมันเหล่าต้าผู้นั้นถลึงตามอง “เหลวไหล! แน่นอนว่าต้องไป! ทำไมจะไม่ไป!แม้แต่ท่าน
