ุบ ทุกผู้คนผวาเฮือก ถอยกรูดอย่างพร้อมเพรียงในดวงตาของพวกมันไม่หลงเหลือเค้าความโกรธเคืองอยู่แม้สักส่วนเสี้ยว พวกมันพากันใช้สายตาเห็นอกเห็นใจมองดูพรตเฒ่าเสื้อเหลือง ซึ่งถูกสุนัขบ้าจั่วม่อหิ้วคอเอาไว้ นักพรตเฒ่าชุดเหลือผู้น่าสังเวช ไม่หลงเหลือสารรูปเยี่ยงผู้คนอีกต่อไป มันถูกทุบตีจนบวมฉึ่งไปทั้งร่าง หลงเหลือลมหายใจรวยรินตั้งแต่แรกน่าเวทนา อา ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน!พวกมันไม่เคยพบเห็นจินตันที่น่าเวทนาถึงเพียงนี้มาก่อน ถึงกับถูกทุบตีจนถึงจุดที่ไม่เป็นผู้เป็นคนพวกมันไม่สมควรตอแยเหล่าป่าน!กระทั่งบุรุษหยาบกร้านเช่นเหลยเผิงยังชมดูจนหน้าถอดสีราวกับแม่นางน้อยขวัญอ่อนนางหนึ่ง หัวใจเต้นระส่ าไม่หยุดยั้ง ส่วนจงหยูผู้ได้ชื่อว่าสอนวิชาหมัดให้แก่เหล่าป่าน สีหน้าดำคล้ าดุจขี้เถ้า มันกล้ารับประกันว่าไม่เคยสอนเรื่องนี้แน่ๆ… …ป่าเถื่อนกระไรปานนี้! โหดเหี้ยมกระไรปานนี้! ดุดันกระไรปานนี้!ไหนเลยจะมีซิวเจ่อที่สามารถใช้เรี่ยวแรงอันป่าเถื่อนดุดันทุบตีจินตันจนสิ้นสติสารรูปบวมฉึ่งจนไม่เป็นผู้เป็นคน ทั่วร่างไม่หลงเหลืออวัยวะส่วนที่สมประกอบพวกเราเป็นซิวเจ่อ สมควรมีฝีมือทางทักษะวิชาและพลังปราณมิใช่หรือ… …ดังนั้นเมื่อเหล่าป่านซึ่งหอบหายใจหนักๆ ใบหน้าแดงก่ าเต็มไปด้วยความหฤโหดหันมาถามไถ่พวกมันอย่างกะทันหัน ทุกผู้คนล้วนผงะถอยหลังหลายก้าวตามสัญชาตญาณจั่วม่อจ้องมองพรตเฒ่าชุดเหลืองที่หิ้วอยู่ในมือ ในใจปลาบปลื้มยินดีเป็นที
