จั่วม่อแก้มโป่งพองออกมา ถลึงตากลมโต ราวกับคางคกพองแก้ม พ่นออกมาอย่างดุดัน!วู้ม!เปลวไฟสีแดงพวยพุ่งออกจากปากเป็นทางยาว!ทันใดนั้นเปลวไฟเล็กๆ นับไม่ถ้วน ราวกับหยาดพิรุณพร่างพรมลงในค่ายกลกระบี่บึม!ค่ายกลกระบี่สาดแสงสว่างเจิดจ้า ประกายไฟสีแดงเหลือคณานับลอยอยู่ภายในท่ามกลางเจตนาสังหารคมกล้า แฝงเร้นไว้ด้วยพลังงานอันเกรี้ยวกราดรุนแรงในเวลาเดียวกัน จั่วม่อพลิกฝ่ามือ เคล็ดเมฆฝนหล่นรินก่อตัวขึ้นบนฝ่ามือ หยาดพิรุณเป็นประกายพราว โปรยลงไปในค่ายกลกระบี่โดยไร้เสียง กลายเป็นหยดน้ าใสดุจผลึกมากมายลอยอยู่ภายในค่ายกล น้ าและไฟแบ่งแยกชัดเจน สวยสดงดงามยิ่ง แต่ไม่มีผู้ใดถูกความงามของมันล่อลวง เนื่องเพราะพลังสภาวะสุดอันตรายที่แฝงอยู่ในค่ายกลกระบี่วารีอัคคีทำให้ผู้คนหัวใจเต้นระส่ า“ผู เจ้าดู นี่ใช้การได้หรือไม่?” จั่วม่อวางท่าอวดโอ่อย่างลำพองใจนี่เป็นวิธีการที่มันคิดขึ้นมาหลังจากจั่วม่ออ่านผ่านม้วนหยกมากกว่าร้อยม้วน มันพบว่าแม้ว่าม้วนหยกแต่ละม้วนล้วนเป็นสิ่งที่ดี แต่ไม่มีเวทวิชาใดทำให้มันสนใจได้มากนัก ถึงตอนนี้มันค่อยตระหนัก ว่าปัญหาอยู่ที่สายตาของมันเองกลายเป็นสูงส่งขึ้นมาอีกหลายขั้นเสียแล้วแต่ทันใดนั้นมันก็ค้นพบว่า แม้เวทวิชากับเพลงกระบี่เหล่านี้จะไม่โดดเด่นเลิศล้ าแต่อย่างน้อยพวกมันก็แตกต่างหลากหลาย ม้วนหยกแต่ละม้วนมีลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ มันบังเกิดความคิดอันบ้าระห่ า เช่นนั้นมันสามารถผสานรวมเวทวิชาทั้ง
