ายทัพแห่งนี้เกาเจี้ยนถิงสะคราญปานบุปผา เพลงกระบี่ไห่ถังของนางฝึกปรือถึงขั้นเจตจำนงกระบี่แปลงรูปลักษณ์ ยามที่นางลงมือจู่โจม ฉากดอกไห่ถังปลิวว่อนเต็มฟ้า งดงามตระการตาอย่างบอกไม่ถูก(ดอกไห่ถัง – ดอกบีโกเนีย)“เรือขนส่งทาสที่ไปยังอาณาจักรขุนเขาน้อยคราวที่แล้วยังไม่หวนกลับมาอีก? มีข่าวคราวเพิ่มเติมหรือไม่?” เกาเจี้ยนถิงขมวดคิ้วเรียวงาม“เรียนอาจารย์อา ยังไม่มีข่าวคราวใดส่งกลับมา” ศิษย์สตรีนางหนึ่งรีบตอบเกาเจี้ยนถิงรำพึงเบาๆ “หรือว่าเกิดเรื่องร้ายอันใด?”ในเวลานี้เอง ศิษย์สตรีอีกนางหนึ่งพลันถลาเข้ามาอย่างตื่นตระหนก “อาจารย์อา อาจารย์อา! รีบออกมาดูทางนี้เถอะเจ้าค่ะ!”เกาเจี้ยนถิงสีหน้าแปรเปลี่ยน ร่างหายวับไปจากที่บนท้องฟ้า เกาเจี้ยนถิงเหม่อมองกองทัพมหึมาที่อยู่ตรงหน้านาง สูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บเห็นท้องฟ้าเหนือแม่น้ าอาณาจักร เต็มไปด้วยซิวเจ่อมากมายมหาศาล มองไม่เห็นว่าขบวนสิ้นสุดลงที่ใด“อาจารย์อา นั่นเป็นเรือขนส่งทาสของพวกเรา!” ศิษย์สตรีนางหนึ่งร้องแหลมเกาเจี้ยนถิงม่านตาหดแคบลงอย่างฉับพลัน มิผิด เรือใหญ่ห้าลำที่อยู่ใจกลางกองทัพ เป็นเรือขนส่งทาสของพันธมิตรร้อยบุปผาไม่ผิดแน่! กระทั่งป้ายยี่ห้อของพันธมิตรร้อยบุปผาบนเรือขนส่งทาส อีกฝ่ายก็ไม่ได้เปลี่ยนออกไปนางมั่นใจว่าในอาณาจักรขุนเขาน้อย จะต้องมีบางสิ่งที่เลวร้ายเกิดขึ้น!ขบวนใหญ่โตมโหฬารนี้กระตุ้นเตือนทุกฝ่าย แสงกระบี่วูบวาบ ซิวเจ่อมากมายทะยานขึ้น
