อบน้อมมองแต่ไกล เห็นเหล่าซิวเจ่อหนาแน่นแออัด เต็มพรืดอยู่นอกเมืองอีกาทองคำ“จะมีปัญหาหรือไม่?” เหนียนลู่ถามอย่างวิตกกังวล“ผู้ใดกลัว?” เหลยเผิงกลับไม่แยแสสนใจ “พวกมันมากันเท่าใด เราก็สามารถเข่นฆ่าพวกมันได้เท่านั้น”“ฮ่า นั่นก็ใช่แล้ว!” ใบหน้าเหนียนลู่ทอประกายทระนงถือดี “หากย้อนกลับไปสักหน่อย ผู้ใดจะคาดคิดว่าวันหนึ่งจะเป็นเช่นนี้? ต่อให้ข้าตายตอนนี้ก็คุ้มค่าแล้ว!”เหลยเผิงคำราม “เชิญเจ้าตายไปคนเดียวเถอะ ข้าไม่คิดตายตอนนี้ เหล่าป่านยังคงมีสิ่งที่ดีมากมายอยู่ในแขนเสื้อ บางทีเราอาจจะฝึกปรือจนถึงจินตันได้ในอนาคต”“เจ้าช่างกล้าที่จะคิดจริงๆ … …” เหนียนลู่มองไปที่ห่างไกลอย่างสบายอกสบายใจทันใดนั้น สัญญาณเรียกรวมตัวส่งมาจากด้านล่าง ทั้งสองสบตากันวูบ พวกมันกำลังจะออกเดินทางแล้ว!เหล่าซิวเจ่อของอาณาจักรขุนเขาน้อยที่เฝ้าจับตาดูเมืองอีกาทองคำ พลันระเบิดเสียงฮือฮาทันทีหลังจากนั้นสักครู่ ค่ายจูเชวี่ยเป็นกองทัพแรกที่เหินทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า ค่ายจูเชวี่ยเจ็ดร้อยกว่าคนชื่อเสียงโด่งดังสะท้านอาณาจักรขุนเขาน้อย เมื่อเหล่าวิหคเพลิงจัดกระบวนทัพโผพุ่งขึ้นฟ้า ผู้คนมากมายที่เฝ้ามองจากที่ห่างไกล พากันทอดถอนชมเชยไม่หยุดปาก“ดูสิ! นั่นคือค่ายจูเชวี่ย! กองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักรขุนเขาน้อย!”“โอ้! พลังสภาวะน่ากลัวเสียจริง!”“ข้าอยากรู้ว่าพวกมันยังรับคนเพิ่มหรือไม่? หากสามารถเข้าร่วมกองทัพเช่นนี้ได้ต่อให้ตายก็คุ้มค่
