ลับอย่างไม่ไว้หน้าผูเยาเอียงคอ ยิ้มเยาะเย็นชา “ข้าย่อมรู้ว่าอยู่ที่ใด แต่มันอยู่ในอาณาจักรของภพอสูร เจ้ากล้าไปหรือไม่เล่า?”จั่วม่อพูดไม่ออก ดูเหมือนรอจนไปถึงอาณาจักรวารีฟ้า ค่อยลองค้นหาดูอีกทีเมื่อกองกำลังอพยพอันใหญ่โตมโหฬารไปถึงพรรคฟ้ากระจ่าง กลับพบว่าสถานที่ว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์ จั่วม่อผู้ซึ่งคาดว่าจะมีการต่อสู้รุนแรงอีกครั้ง ต้องรู้สึกประหลาดใจมากเมื่อพวกมันพบว่าศิษย์พรรคฟ้ากระจ่างล้วนหลบลี้หนีหน้าไปหมดแล้ว เสียงไชโยโห่ร้องดังกึกก้องไปทั้งกองคาราวาน จั่วม่อไม่สงสัยเลยว่า หากตัวตนของศิษย์พรรคฟ้ากระจ่างคนใดถูกเปิดเผย และพบพานกับซิวเจ่อที่หลบหนีออกจากอาณาจักรขุนเขาน้อยเหล่านี้ พวกมันจะต้องตายอย่างน่าอนาถบรรดาซิวเจ่อที่รอดตายออกจากอาณาจักรขุนเขาน้อยทุกคน ล้วนชิงชังพรรคฟ้ากระจ่างเข้ากระดูกดำสิ่งที่จั่วม่อรู้สึกเสียดายที่สุด คือสมบัติทั้งหมดในพรรคฟ้ากระจ่างถูกกวาดไปจนเกลี้ยงเกลา มันไม่หยุดเสียเวลาอีกต่อไป ออกเดินทางแล่นไปตามแม่น้ าอาณาจักรเหินฟ้ามุ่งหน้าสู่อาณาจักรวารีฟ้าเมื่อพวกมันเข้าสู่น่านฟ้าเหนือแม่น้ าอาณาจักร น้ าตาของซิวเจ่อหลายคนโถมทะลักออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจพวกมันในที่สุดค่อยเชื่อว่า พวกมันกำลังจะออกไปจากกรงขังอันเป็นนรกนี้จริงๆ!ในที่สุดพวกมันก็สามารถหวนกลับไปใช้ชีวิตปกติธรรมดาที่คุ้นเคย นี่ทำให้ทุกคนตื่นเต้นเบิกบานเป็นที่สุดไชโยโห่ร้อง สะอึกสะอื้นรำพัน กู่คำรามระบายอารมณ์… …ท
