นเต้นระริกพายุเจตจำนงกระบี่ยิ่งต่ าลงยิ่งรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็อยู่ห่างจากแผ่นจานเพลิงม่วงไม่ถึงสิบจั้งชั่วพริบตานั้น สตรีซิวเจ่อก้มหน้าลง จ้องมองมันอีกครั้งในจิตใจของจั่วม่อ ราวกับมีบางสิ่งแตกระเบิด ตูม! สมองขาวว่างเปล่า พลังปราณทั้งหมด พลังจิตสำนึก และพลังสังขารทุกหยาดหยดในกล้ามเนื้อ ทันใดนั้นปะทุขึ้นอย่างพร้อมเพรียง!ร่างกายของมันก่อกำเนิดแรงดึงดูดมหาศาลอย่างฉับพลัน หินหลอมเหลวที่เดิมทียังอาละวาดอยู่บนผิวชั้นนอก สายฟ้าแกร่งและแสงสีทอง ล้วนถูกดูดเข้าไปในร่างอย่างรวดเร็วสุ้มเสียงที่คล้ายคุ้นเคยคล้ายไม่คุ้นเคยสะท้อนไปมา“อย่าได้ลืมเลือน… …”“ต่อให้ต้องตาย ท่านก็มิอาจลืม… …”ชั้นแล้วชั้นเล่า ระลอกแล้วระลอกเล่า สองประโยคนี้ดุจสายฟ้าคำรนดังแว่วอยู่ในหมู่เมฆาบนท้องฟ้า พายุปราณกระบี่สุดไพศาลโหมกระแทกใส่แผ่นจานเพลิงม่วงอย่างหนักหน่วงดุดันเช้ง เช้ง เช้ง!เมื่อปราณกระบี่แต่ละเล่มทิ่มแทงใส่แผ่นจานเพลิงม่วง ราวกับราดน้ าลงไปในน้ ามันร้อนฉ่า เพลิงม่วงปะลุลั่นสนั่นหวั่นไหวไม่ขาดหู ชั้นปราณกระบี่ที่คล้ายไม่มีที่สิ้นสุด ประดุจห่าพิรุณแน่นขนัด กระหน่ าทิ่มแทงใส่แผ่นจานเพลิงม่วงไม่ขาดสายสองแขนของสตรีซิวเจ่อคล้ายแบกรับน้ าหนักมหาศาล ร่างสั่นระริกเล็กน้อยจั่วม่อประดุจสัตว์ป่าที่ถูกไล่ต้อนจนมุม แผดเสียงคำรามอย่างคลุ้มคลั่งสตรีซิวเจ่อร่างสะท้านเป็นระลอก ร่างกายของจั่วม่อก็สั่นระริกในเวลาเดียวกันมันประหน
