“ผู้ใดฆ่าจั๋วกวง?”บรรพชนฟ้ากระจ่างสุ้มเสียงไม่ดังนัก แต่สามารถได้ยินทั้งใกล้ไกลเมื่อผู้ที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกเป็นบรรพชนฟ้ากระจ่าง จั่วม่อย่อมไม่กล้านั่งเอ้อระเหยอยู่บนเมฆมงคลเหมือนเดิมอีก แต่จะอย่างไร เพียงเท่านี้ไม่อาจหยุดยั้งไม่ให้มันแค่นเสียงเหยียดหยาม“ในที่สุดเกอก็เข้าใจว่าไฉนพรรคฟ้ากระจ่างชอบพิรี้พิไรมากความนัก ที่แท้เป็นมาตั้งแต่หัวแถวเลย”พรืด หลายคนอดไม่ได้ กุมท้องหัวร่อเป็นวรรคเป็นเวร บรรยากาศตึงเครียดหายวับไปทันทีจั่วม่อปากแม้กล่าวเช่นนี้ แต่อันที่จริงในใจมันเคร่งเครียดกดดันยิ่ง สำนักกระบี่สุญตาแม้มียอดฝีมือด่านจินตันถึงสี่คน แต่มันไม่เคยเห็นยอดฝีมือจินตันปลดปล่อยพลังสภาวะเต็มขีดความสามารถโดยไม่ออมรั้งเช่นนี้ กระทั่งในวันที่ศิษย์พี่เหวยเสิ้งเข้าสู่ด่านจู้จี้ ที่แท้อาจารย์ลุงซินหยานยังไม่ได้เปิดเผยพลังฝีมือที่แท้จริงออกมาสักส่วนเสี้ยวพลังกดดันของบรรพชนฟ้ากระจ่างบันดาลให้จั่วม่อรู้สึกคล้ายภูเขาทั้งลูกกดทับมันเอาไว้ แทบหายใจไม่ออกจินตันน่าสะพรึงกลัวอย่างที่คาด!มันไม่คิดเสียเวลาสนทนา เรื่องราวระหว่างพวกมันเมื่อมาถึงขั้นนี้ พวกมันไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลอันใดมากล่าวอ้างเพื่อทำสงครามอีก ‘มารยาทก่อนทหารตามหลัง’ อันใด ไยมิใช่ล้วนเหลวไหลไร้สาระทั้งสิ้น?“หอรบค่ายกล โจมตีร่วมกัน!” จั่วม่อกัดฟันสั่งการลงไปสามสิบหกหอรอค่ายกลสงครามลำแสงสีเงินระเบิดวาบอย่างพร้อมเพรียง!ลำแสงสายฟ้าแกร่งหลายร้อ
