ินทางกลับไปยังสำนัก ส่งจดหมายถึงท่านอาจารย์ให้แก่ข้า นั่นจะรวดเร็วกว่านกกระเรียนกระดาษ”ศิษย์น้องหลายคนรีบโถมออกมาแย่งกันอาสา พวกมันล้วนอยากออกจากไปสถานที่แห่งฝันร้ายนี้ให้เร็วขึ้นสักนิดก็ยังดีสุดท้ายศิษย์น้องเจ็ดรับม้วนหยกจากมือหงจุนเซวียนอย่างปิติยินดี จากนั้นประสานมืออำลา มันรีบเหินร่างขึ้นกลางอากาศ ขี่กระบี่บินจากไป ศิษย์น้องคนอื่นแม้ไม่พอใจ แต่จะทำอย่างไรได้ ผู้ใดใช้ให้ศิษย์น้องเจ็ดเดินทางรวดเร็วที่สุดในหมู่พวกมันขณะที่ทุกคนยังคงบ่นพึมพำไม่ทันขาดปาก ลำแสงกระบี่สายหนึ่งเหาะทะยานมายังค่ายด้วยความเร็วอันน่าตระหนก“ฮะ ศิษย์น้องเจ็ดไฉนย้อนกลับมา?” หนึ่งในนั้นกล่าวอย่างสงสัยใจพวกมันเห็นศิษย์น้องเจ็ดพุ่งลงมาในค่ายด้วยสีหน้าหวาดกลัว ขณะที่ลงสู่พื้น ยังสะดุดล้มลุกคลุกคลาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความแตกตื่นลนลาน “ศิษย์พี่รอง! ศิษย์พี่รอง! แย่แล้ว! มีผู้คนเข่นฆ่าเข้ามาทางพวกเรา… …”บึม ทั้งค่ายกลายเป็นสับสนวุ่นวายทันที บรรดาศิษย์พรรคฟ้ากระจ่างล้วนสีหน้าเดือดดาล นี่พรรคฟ้ากระจ่างกลายเป็นลูกพลับอ่อนนุ่มให้ผู้คนบีบเค้นได้ตามอำเภอใจตั้งแต่เมื่อใด? เหล่ากเฬวรากจากที่ใดก็สามารถวิ่งเข้ามาปัสสาวะรดศีรษะพวกมันหรือ? หงจุนเซวียนผู้เดิมทีก็อึดอัดขัดข้องในความพ่ายแพ้ต่อเมืองอีกาทองคำอยู่แล้วพลันเดือดดาลทะยานฟ้า!“ฮึ่ม! พวกมันกล้าต่อต้านสวรรค์! พอเห็นเมืองอีกาทองคำ พวกมันล้วนคิดว่าตัวเองเป็นเมืองอีกาทองคำหรือไร!
