หล่นลงจากฟากฟ้าไม่ขาดสาย ไม่ต่างจากชิ้นเกี๊ยวถูกเทลงหม้อต้ม ทีละคนทีละร่าง ซิวเจ่อยังคงร่วงลงมาไม่หยุดยั้ง ร่างของพวกมันกลายเป็นสีเทาซีดอันไร้ซึ่งชีวิตเพียะ เพียะ เพียะ!กองทัพหอสำนักนอกสาดเทลงมาไม่ต่างจากห่าพิรุณ เพียงไม่กี่อึดใจ ก็ไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่บนท้องฟ้าไม่มีผู้ใดหนีพ้น กองทัพหอสำนักนอกถูกสังหารหมู่อีกครั้ง รวมทั้งเหล่าผู้อาวุโสทั้งหมด ผู้อาวุโสหลายคนพยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอด แต่ภายในกลุ่มพลังงานสีดำอันพิสดาร พวกมันไม่ต่างอันใดกับแมลงวันไร้หัว บินสะเปะสะปะไม่คิดชีวิต แต่ยังไม่อาจหลบหนีพ้น ท้ายที่สุดก็ถูกลูกพลังสีดำสิบกว่าลูกโหมซัดใส่อย่างพร้อมเพรียงกระบวนการต่อสู้ทั้งหมดกระชั้นสั้นกว่าที่คาดคิดเอาไว้มาก ทั้งหมดจดและคมชัดจนน่าขนลุกหนึ่งพันคนปะทะหนึ่งพันคน!ฝ่ายหนึ่งพินาศย่อยยับอย่างสมบูรณ์ในชั่วพริบตา อีกฝ่ายหนึ่งกลับไม่มีความเสียหายแม้แต่น้อย ผู้คนไม่รู้สึกตื่นตะลึงอีกแล้ว แต่เป็นความหวาดกลัว!หวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ! กองทหารเกราะดำนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวราวกับอสูรปิศาจ!ไม่ถูกต้อง ต่อให้เป็นอสูรปิศาจ ยังไม่อาจเข่นฆ่าซิวเจ่อหนึ่งพันกว่าคนได้อย่างรวบรัดหมดจดถึงเพียงนี้!หงจุนเซวียนใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ปราศจากสีเลือดโดยสิ้นเชิง อ้าปากพะงาบๆ อยู่ครึ่งค่อนวัน ยังไม่ทราบจะกล่าวกระไรออกมา เหล่าศิษย์พรรคฟ้ากระจ่างลูกสมุนข้างกาย ล้วนสั่นระริกอย่างสุดจะระงับยับยั้งกระทั่งบุรุษร่างใหญ่กับชายก
