มีประโยชน์สักเท่าใด”เหล่าศิษย์น้องล้วนหันไปมองทางเฮ่อเสียง“ฆ่ามัน!” เฮ่อเสียงไม่กล่าวมากความ ถือกระบี่พุ่งออกไปด้านหน้าสุด ผู้อาวุโสอื่นก็ไม่กล่าวคำใดอีก ไล่ตามไปอย่างกระชั้นชิด ซิวเจ่อหนึ่งพันคนย่อมไม่กล้าฝ่าฝืนเสียงกรีดฝ่าอากาศแหลมสูงดังสะท้านอยู่กลางนภาห่าพิรุณลำแสงถาโถมเข้าหาค่ายเว่ยนอกกำแพงเมืองอีกาทองคำ!สิบลี้!ไม่มีการเคลื่อนไหว กระแสพลังงานสีเงินไม่ได้ปรากฏขึ้นอย่างที่หลายคนคิดเอาไว้ ผู้คนล้วนประหลาดใจ“บางทีพลังงานของหอรบค่ายกลสงครามถูกใช้ไปหมดแล้ว?” บุรุษกลางคนงงงวยอยู่บ้าง “หรือบางที เจ้าเมืองอีกาทองคำมีความเชื่อมั่นในกองทหารเกราะดำอย่างเปี่ยมล้น?”บุรุษร่างใหญ่ใบหน้าทั้งฉงนทั้งประหลาดใจ สองข้อที่กล่าวมาล้วนเป็นไปได้มากแต่ความหมายแตกต่างกันไปคนละทางเฮ่อเสียงกับเหล่าผู้อาวุโสตั้งใจเผชิญห่าฝนสายฟ้าแกร่งตั้งแต่แรก คาดไม่ถึงว่าบินเข้ามาใกล้ถึงเพียงนี้แล้ว เมืองอีกาทองคำกลับไม่ยิงสายฟ้าแกร่งออกมาแม้แต่เส้นเดียวนี่ทำให้พวกมันปิติยินดี ขวัญกำลังใจเพิ่มพูนขึ้นอีกอักโข!ผู้อาวุโสหลายคนที่ลอบวางแผนหลบหนี รู้สึกมั่นใจขึ้นมาทันที ซิวเจ่อหนังพันคนที่ด้านหลังก็เริ่มเชื่อมั่นไม่น้อยสิ่งที่พวกมันหวาดกลัวที่สุดคือสายฟ้าแกร่ง เวลานี้เมื่อมหันตภัยอันยิ่งใหญ่ที่สุดหายไป อีกฝ่ายก็เป็นแค่พวกบ้านนอกที่สวมเกราะหนักเท่านั้น ยังมีอันใดต้องกลัว?ใช่! ยังจะมีอันใดต้องหวาดกลัวอีก?เห็นความหวังในการรอดชีวิ
