ยใต้ใบหน้ากร้านกรำของซู่หลง ในหัวใจของมันบังเกิดระลอกสั่นไหว มันขยับปรับแต่งชุดเกราะปราณบนร่าง ระงับความตื่นเต้นในใจ พยายามรักษาฝีเท้าของมันให้มั่นคง เดินออกจากกระโจมนอกกระโจม ทุกคนในค่ายเว่ยมารวมตัวกันอย่างพรักพร้อมทุกผู้คนล้วนมีสีหน้าตื่นเต้นฮึกเหิม เห็นได้ชัดว่าพวกมันต้องใช้ความพยายามอย่างสุดความสามารถ เพื่อระงับความตื่นเต้นของพวกมันเอาไว้มองไปยังกองทัพอันเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยเครื่องแต่งกายใหม่ ซู่หลงสมองขาวว่างเปล่าในบัดดล ฉากเหตุการณ์ในอดีตไหลผ่านในดวงตาดุจสายน้ าไหลรินหวาดกลัว ตื่นตระหนก สภาพน่าสังเวช คุดคู้เบียดเสียดอยู่ด้วยกัน ผ้าผ่อนแทบไม่อาจปกปิดร่างกาย ดวงตาที่สิ้นหวังอย่างลึกล้ า ไม่ต่างอันใดกับคนตาย… …มันสูดลมหายใจลึก มือกระชับยุทธภัณฑ์เวทแนบแน่น ทุกภาพในใจแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ในทันที มองไปยังดวงตาพันคู่ที่เปี่ยมล้นไปด้วยชีวิตชีวาของเหล่าสหาย ดวงตามันเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่น ออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด“ออกเดินทาง!”
