หน้าผากของเจียงอวิ๋นเหอเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเล็ก ๆ
แม้แต่ปราณแท้ในร่างส่วนใหญ่ก็ถูกใช้ออกไปหมดแล้ว
แต่เขายังไม่หยุดนิ่ง จ้องมองหม้อหลอมโอสถตรงหน้า มือกดผนึกลงไม่หยุด ดึงพลังจากเปลวเพลิงบัวม่วงเพื่อหลอมโอสถขั้นสุดท้าย
เวลานี้…ถึงเวลาแห่งการจับตัวโอสถแล้ว!
เขาต้องหลอมเม็ดยาวิญญาณมังกรพยัคฆ์ให้สำเร็จ เพื่อให้ทุกคนรับรู้ว่า เขา เจียงอวิ๋นเหอ คืออัจฉริยะหลอมโอสถผู้เจิดจรัสที่สุด!
ไม่ว่าซูเฉินหรือราชอาณาจักรต้าหลี่ ล้วนต้องถูกเหยียบย่ำใต้ฝ่าเท้าของเขา!
ครืน!
โฮก!
มังกรกับพยัคฆ์รวมตัวกัน แสงเจิดจ้าราวตะวัน หม้อหลอมสั่นสะเทือน พลังศักดิ์สิทธิ์ปะทุออกมาพร้อมกับแสงเจิดจ้าเก่าแก่ พุ่งทะยานราวกับจะบินออกจากหม้อหลอม
“จับตัว!”
ดวงตาของเจียงอวิ๋นเหอคมกล้า ร้องออกมาดังฟ้าผ่า
ฟึ่บ!
ภายในหม้อหลอมโอสถ เม็ดยาส่องแสงจ้า พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า หลอมรวมเข้ากับภาพลักษณ์ของมังกรและพยัคฆ์ในอากาศ กลายเป็นเม็ดยาที่เจิดจ้าราวเทพเจ้า
เม็ดยาวิญญาณมังกรพยัคฆ์…สำเร็จแล้ว!
เจียงอวิ๋นเหอตื่นเต้นอย่างยิ่ง เขายื่นมือออกไปรับเม็ดยาไว้ในฝ่ามือ
“ยินดีด้วยพี่เจียง! ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านต้องหลอมเม็ดยานี้สำเร็จ!”
องค์ชายเก้าลุกขึ้นยืน กล่าวแสดงความยินดีด้วยรอยยิ้ม
“โชคดีที่ไม่ทำให้ผิดหวัง! แม้จะเป็นแค่เม็ดยาวิญญาณมังกรพยัคฆ์ระดับต่ำ แต่หากไม่ใช่นักบุญโอสถ ก็ไม่มีปรมาจารย์โอสถคนใดหลอมได้ถึงระดับนี้!”
ดวงตาของเจียงอวิ๋นเหอเต็มไปด้ว
