จ หากพวกมันเสียดินแดนของตนเอง และถูกหอสำนักนอกกลืนกินเข้าไป พวกมันจะไม่เหลือเบี้ยที่ใช้ในการต่อรอง
กองกำลังฝั่ายต่างๆ จู่ๆ ก็พบว่าไม่ว่ารุดหน้าหรือล่าถอย ล้วนลำบากใจทั้งสิ้น
เมื่อการคืบหน้าของหอสำนักนอกเผชิญแรงต้าน ความกดดันที่โถมทับลงบนร่างของเฮ่อเสียงกับพวกก็หนักหน่วงขึ้นมาก
“เราต้องหาฐานทัพของพวกมันให้พบ!” ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงสิบวัน เฮ่อเสียงคล้ายเปลี่ยนเป็นคนละคน ใบหน้าผอมซูบจนน่าตระหนก “การฝึกอบรมกองกำลังอันร้ายกาจเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องเพียงวันสองวันก็ลุล่วง พวกมันต้องมีฐานทัพ! หากเราสามารถหาพบ พวกมันจะถูกบีบบังคับให้กลับไป ถึงตอนนั้นเราย่อมสามารถล้อมฆ่าพวกมันได้ตามใจ!”
“แต่เราเสาะหามาตั้งนานแล้ว ยังไม่เคยมีข่าวคราวใด!” ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าว
ในเวลานี้เอง ผู้อาวุโสผู้หนึ่งพลันวิ่งสะดุดเข้ามา “ข้าพบพวกมันแล้ว! ข้าพบพวกมันแล้ว!”
ผู้อาวุโสทั้งหมดุดลุกขึ้นราวกับถูกเข็มแทง
“ที่ใด?”
“พวกมันอยู่ที่ใด?”
“หุบปากให้หมด!” เฮ่อเสียงตวาดดังลั่น ฉับพลันทันใด ทุกผู้คนหุบปากอย่างเชื่องเชื่อในช่วงระยะเวลาสั้นๆ เฮ่อเสียงได้สร้างตบะบารมีของมันสำเร็จแล้ว บรรพชนฟั้ากระจ่างเมื่อเลือกมันขึ้นมานั่งตำแหน่งนี้ ย่อมไม่ใช่อาศัยเพียงความโชคดีเท่านั้น
ผู้อาวุโสที่โถมเข้ามาใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดฝาด ละล่ำละลักอย่างตื่นเต้นสุดขีด “ก่อนอื่นพวกเจ้าดูสิ่งของชิ้นนี้เสียก่อน!”
เฮ่อเสียงระงับความขุ่นข้องรำคาญในใจ
