ลงมา ระเบียบวินัยที่ดีของกองทัพอสูรก็เป็นที่ประจักษ์อย่างเต็มที่ในเวลานี้เอง พวกมันจัดขบวนทัพอย่างเร่งรีบ
“อาณาจักรขุนเขาน้อย เดินทางด้วยความเร็วเต็มพิกัด!”
ต่งเฉิงบิดกายอย่างเกียจคร้าน ยากนักที่จะสามารถมีชีวิตอย่างเกียจคร้านในอาณาจักรขุนเขาน้อย มันลอบภาคภูมิใจกับความรู้สึกอันเฉียบไวของตน ในฐานะกองกำลังแรกที่ยอมสวามิภักดิ์ต่อหอสำนักนอก มันกลายเป็นแบบอย่างที่ดี และได้รับมอบหมายให้ดูแลหอสาขาแห่งแรกของหอสำนักนอก
หัวหน้าหอสาขาแรกของหอสำนักนอก มันหรี่ตา ดื่มด่ำรื่นรมย์กับแสงแดดที่ส่องต้องใบหน้า เพียงแค่ฉายานามนี้ก็เพียงพอให้มันมีชีวิตที่ดีงามในอนาคต
แม้ว่าภาระงานแต่ละเดือนจะไม่ใช่เบา แต่นับว่าสุขสบายกว่าชีวิตที่ผ่านมาของมันมาก
อ้อ มันต้องร้องขอทาสฝึกตนจากหอหลักอีกสักชุดใหญ่ๆ เสียแล้ว
ทันใดนั้น ลูกสมุนผู้หนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในลาน ร้องบอกอย่างหวาดผวา “ต้าเหริน! ต้าเหริน! แย่แล้ว แย่แล้ว!”
ความฝันของต่งเฉิงถูกขัดจังหวะ อารมณ์ขุ่นมัวขึ้นมาทันที ขมวดคิ้วดุว่า “แตกตื่นอันใดข้ายังไม่ตายเสียหน่อย!”
“แย่แล้ว! ต้าเหริน! แย่แล้ว… …”
“ฮึ่ม ว่ามา อันใดแย่?” ต่งเฉิงยิ่งขุ่นข้องรำคาญกว่าเดิม ตกลงใจว่าหากสิ่งที่เจ้าผู้นี้กล่าวมาไม่ใช่เรื่องสำคัญ จะลงโทษให้หลาบจำทีเดียว
“มีคนโจมตีเรา… …”
“ผายลม!” ต่งเฉิงแค่นเสียง “ในอาณาจักรขุนเขาน้อย ไม่มีผู้ใดกล้ามาหาเรื่องหอสำนักนอกเรา เพื่อ… …”
ประโยคของมันหย
