ะต้องวางหลักประกันไว้เสียหน่อย อะไรก็ได้ อ้อ ข้าเห็นว่ากระบี่บินระดับสี่ของท่านดูไม่เลวเลย… …”
“อ้อ วิญญ ูชนไม่ช่วงชิงของรักของผู้อื่น ในเมื่อกระบี่บินเล่มนี้มีความหมายกับท่านข้าน้อยย่อมไม่ต้องการมัน แต่เช่นนั้นเราจะเหลือเพียงทางเลือกเดียว นั่นคือรับประกันด้วยผู้คน ทิ้งคนของท่านไว้เป็นหลักประกันสักหนึ่งร้อยคน คงไม่เกินเลยกระมัง… …”
“เราจะมีความสัมพันธ์ที่ดี!”
ครั้นเมื่อเหล่าต้าออกมาจากเมืองอีกาทองคำ อดสะบัดศีรษะที่พองโตอยู่บ้างไม่ได้ เจ้าไม้ไผ่ผอมผู้นี้ช่างรู้จักวิธีพูดจานัก สินค้าอันดีงามเหล่านั้นคล้ายจะเต้นระบำเย้ายวนอยู่ในดวงตาของมัน สายลมเย็นเยือกพัดปะทะใบหน้า ค่อยปลุกปลอบจิตใจให้แจ่มใส ทอดตามองยอดเขาที่ห่างไกล มันสูดลมหายใจลึก ทราบกระจ่างว่าโอกาสอันดีงามที่จะไม่พบเจออีกเป็นหนที่สอง กองอยู่ตรงหน้ามันนี่เอง!
หากสามารถไขว่คว้าโอกาสนี้เอาไว้ได้ ความแข็งแกร่งของพวกมันจะดีดทะยานขึ้นอีกหลายขั้น!
ซู่หลงรับฟังเสียงที่ดังแว่วออกมาจากสร้อยคออย่างระมัดระวัง อย่างไรก็ตาม อีกฝั่ายคล้ายกำลังโต้เถียงกับใครบางคน
“พวกมันได้แต่ฝึกปรือวิถีปิศาจ ไม่สามารถฝึกวิถีอสูร” สุ้มเสียงที่มักจะแฝงแววเหยียดหยามไว้ตลอดเวลานี้ ซู่หลงคุ้นเคยดี นี่เป็นผู้ที่สอนวิชาให้พวกมันใช้ฝึกปรือนั่นเอง
คนของเหล่าปั่านผู้นี้ลึกลับยิ่ง ไม่เคยเปิดเผยใบหน้าแท้จริงแม้แต่ครั้งเดียว
อย่างไรก็ตาม ซู่หลงได้แต่รอฟังเงียบๆ ไม่กล้าขัดจ
