่วม่อก็ล่องลอยไปไกล
เจ้าที่แท้เป็นใครกันแน่?
มันสะบัดศีรษะแรงๆ โยนความคิดฟุั้งซ่านเหล่านี้ทิ้งไป เวลานี้มันต้องคิดถึงวิธีสร้างมหาค่ายกลขบวนยักษ์ให้แล้วเสร็จ สำหรับมัน ขบวนค่ายกลที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ มันไม่เคยคิดจะสร้างมาก่อนเลย
นับตั้งแต่วางแผน ลงมือกระทำ จนถึงบรรลุผล ทั้งหมดล้วนเป็นฝีมือของมัน ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ จั่วม่อรู้สึกโลหิตเดือดพล่านขึ้นมา
รอให้เกอทำสำเร็จเสียก่อนเถอะ ด่านวีรบุรุษอันใด อาคมหวงห้ามของสำนักอันใด ล้วนเป็นเพียงเมฆลอยอันไร้คุณค่าเท่านั้นเอง
จั่วม่อปลุกปลอบขวัญกำลังใจ ทุ่มเทเรี่ยวแรงสิบสองส่วน กลับไปทำงานอย่างคึกคักเข้มแข็ง
ในฝั่ายหลอมสร้าง ซุนเปั่ายกมือปาดเหงื่อ ฝืนยิ้มบิดเบี้ยวกับจี๋เหว่ย “ความเร็วของเหล่าปั่านน่าอัศจรรย์เกินไปแล้ว ตอนนี้พวกเรายุ่งยากลำบากยิ่ง”
จี๋เหว่ยได้แต่ฝืนยิ้มเป็นเพื่อน “เรายังจะทำอันใดได้? ไม่ทราบเหล่าปั่านร่างกายทำจากเหล็กหรือไร พวกเราช่วยกันหลอมสร้างชิ้นส่วนตั้งมากมาย ต่อให้เหล่าปั่านกลืนกินพวกมันลงไป ก็ไม่สมควรรวดเร็วถึงเพียงนี้”
สองปรมาจารย์หลอมสร้างได้แต่ฝืนยิ้มบิดเบี้ยวให้แก่กัน จากนั้นก้มหน้าก้มตาหลอมสร้างชิ้นส่วนต่อไป
กงซุนชาทอดตามองเมืองหนานเสิ้งที่พินาศย่อยยับอยู่ใต้ฝั่าเท้าอีกครั้ง สีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ มันทราบดีว่านี่เป็นเพียงการเริ่มโหมโรงเท่านั้น สงครามเพิ่งจะเปิดฉากขึ้น การต่อสู้หลังจากนี้ต่างหาก จึงจะเป็นบททดสอ
