่างกะทันหันตรงหน้าพวกมัน
“เหล่าปั่าน!” คนที่อยู่ด้านหน้าสุดตะโกนอย่างปลาบปลื้มยินดี คนอื่นๆ ในกลุ่มแม้ไม่กล่าววาจา แต่ล้วนมีสีหน้าเบิกบานใจ
พวกเจิ้งจงชั่วพริบตานั้น รู้สึกราวกับพุ่งจากนรกขึ้นสู่สรวงสวรรค์ในทันที แต่ยังไม่ทันจะได้รู้สึกยินดี เสียงต่ำลึกและเย็นเยียบของจั่วม่อพลันดังเข้าหู
“ห้าคนที่หลบหนี ฆ่าทิ้งให้หมด!”
เจิ้งจงกับพวกที่เหลือสะท้านขึ้นทั้งร่าง แต่ไม่มีผู้ใดร้องขอความเมตตาแทนคนเหล่านั้น เห็นประกายเย็นชาในดวงตาจั่วม่อ พวกมันทั้งเคารพทั้งยำเกรงจนสุดขั้วหัวใจ
