เข้าเขตแดนลับ
“สายตาข้าช่างเลอะเลือน ที่แท้เจ้ามีฝีมือทั้งห้าธาตุ” หวงจั๋วกวงดวงตาสาดประกายเย็นเยียบ “นึกไม่ถึงว่าวันนี้ข้าจะได้พบพานยอดฝีมืออีกคนที่นี่ ช่างโชคดีกระไรปานนี้”
เจ้าคนเสียสติ!
จั่วม่อเหลือกตา เวลาเช่นนี้ยังจะพร่ำพิรี้พิไรมากความ โดยไม่ลังเล มันตวัดมือ กรีดวาดกระบวนท่าสายฟั้าแกร่งภูตหยางอย่างรวดเร็ว! สายฟั้าแกร่งภูตหยางเป็นกระบวนท่าในหัตถ์พันใบน้อยที่มันช่ำชองชำนาญที่สุด ในปัจจุบัน มันสามารถซัดออกได้โดยแทบไม่ต้องคิด
“สายฟั้าแกร่ง?” หวงจั๋วกวงประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ไม่ได้ตื่นตระหนก “เพียงเพราะสิ่งนี้ ถึงกับกล้าลงมือต่อข้า?”
มือขวาของจั่วม่อยิงสายฟั้าแกร่งภูตหยางออกไปอย่างฉับพลัน ท่ามกลางเสียงปะทะสายฟั้าแกร่งคล้ายฟาดใส่สิ่งที่มองไม่เห็นบางอย่าง หวงจั๋วกวงในที่สุดมีสีหน้าตะลึงงัน
เป็นไปได้อย่างไร? เจ้าผู้นี้สามารถหาปราณกระบี่ของมันพบอย่างง่ายดายได้อย่างไร?
ปราณกระบี่ฟั้ากระจ่างของมัน ทั้งมองไม่เห็นและไม่มีรูปลักษณ์ ยากตรวจพบถึงที่สุด
จั่วม่อกลับไม่รู้สึกว่ายากลำบากอันใด กล่าวถึงปราณกระบี่ที่มองไม่เห็นและไม่มีรูปลักษณ์ ยังจะมีปราณกระบี่ใดสามารถยกขึ้นเทียบกับเคล็ดกระบี่สุญตาของศิษย์พี่เหวยเสิ้งได้?
แม้ว่าเจตจำนงกระบี่ท้องฟั้าของหวงจั๋วกวงก็กอรปด้วยคุณสมบัติที่มองไม่เห็นและไม่มีรูปลักษณ์เช่นเดียวกัน แต่ไม่ได้โดดเด่นอันใด เหตุที่คนส่วนใหญ่พ่ายแพ้ใต้เงื้อมมือของหวงจั๋วกวง ก็เป็น
