ยปั่าเถื่อนของมันแพร่สะพัดไปทั่วอาณาจักรขุนเขาน้อย ทั้งยังยืนหยัดอยู่ในตำแหน่งลำดับที่สองของสำนัก รองจากบรรพชนฟั้ากระจ่างได้อย่างเต็มภาคภูมิ ยังเหนือล้ำกว่าประมุขพรรคเสียอีก
หวงจั๋วกวงแม้แข็งกร้าวอหังการ แต่ไม่ได้ขาดไหวพริบปฏิภาณ เหล่าศิษย์ในสำนักล้วนเคารพยำเกรงมันอย่างที่สุด
เนื่องจากมีคนยกมือขึ้นเจ็ดแปดคน ย่อมต้องมีการแข่งขันเปรียบเทียบฝีมือ แต่สิ่งที่ทดสอบไม่ใช่พลังฝีมือของแต่ละคน แต่เป็นฝีมือทางเวทวิชาธาตุน้ำที่เข้มแข็งที่สุดบรรดาซิวเจ่อที่ยกมือถูกเรียกให้สำแดงเวทวิชาธาตุน้ำออกมาชมดู
นี่ย่อมไม่ใช่ปัญหาสำหรับจั่วม่อแม้แต่น้อย มันร่ายเคล็ดเมฆฝนหล่นรินอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก ปรากฏเมฆขาวเล็กจ้อยลอยอยู่เหนือฝั่ามือหนึ่งฉื่อ สายฝนเริ่มสาดเทลงมา แต่พอหยาดฝนตกลงถึงฝั่ามือของจั่วม่อ หยดน้ำทั้งหมดก็หายไป
เวทวิชาธาตุน้ำอันเหนือล้ำและบริสุทธิ์นี้ สยบผู้คนส่วนใหญ่ได้ในทันที
แต่เจิ้งจงผู้นั้นกลับทำให้จั่วม่อต้องแปลกใจอยู่บ้าง
เจิ้งจงไม่เอ่ยคำใด เพียงดีดใส่ปั้ายหยกที่แขวนไว้ตรงเอวเบาๆ มังกรวารีสีครามพลันปรากฏกายออกมา มังกรวารียาวเพียงหนึ่งฉื่อ เกล็ดสีครามบนร่างเปล่งประกายน่าลุ่มหลง มันดูเฉลียวฉลาดยิ่ง กวาดดวงตาใคร่รู้มองรอบด้านอย่างปราดเปรียว
ฮะ ปั้ายหยกบงการสัตว์ร้าย!
จั่วม่อประหลาดใจเล็กน้อย มันไม่ทราบว่ามังกรวารีชนิดนี้เป็นตัวอะไร บางทีหากเป็นศิษย์น้องเฉิงอาจจะทราบ แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามังกรว
