จั่วม่อโกลาหลวุ่นวายเป็นอย่างยิ่ง
เวลานี้หลงเหลือเพียงสองสีเท่านั้น สีแดงกับสีดำ!
เปลวเพลิงสีแดงเข้มอันเย้ายวนสะบัดพลิ้วราวกับองค์เอวของนางระบำมือฉมัง หมอกสีดำ ดำทะมึนเหมือนน้ำหมึก สงบนิ่งเฉยชา ทั้งสองแบ่งแยกออกจากกันอย่างชัดเจน ราวกับสัตว์ร้ายหิวกระหายสองตัว เขมือบกลืนพลังงานทุกประเภทที่พวกมันพบพานตามรายทางจนเกลี้ยงเกลา
ในระยะเวลาอันกระชั้นสั้น พลังงานทุกประเภทที่อาละวาดอยู่ทั่วร่างจั่วม่อถูกกวาดล้างจนเหี้ยนเตียน
ในทะเลแห่งจิตสำนึก ผูเยานั่งขัดสมาธิท่าดอกบัว สีหน้าที่เดิมทีขาวซีดอยู่แล้ว ยิ่งซีดขาวกว่าเดิม ด้านหลังมัน เมฆดำที่มักห่อหุ้มปั้ายศิลาสุสานตลอดเวลา เวลานี้ไม่ได้คงอยู่
เมฆดำกับไฟอสูรราวกับสัตว์ร้ายอันโหดเหี้ยมสองตัว ตั้งมั่นอยู่ในร่างกายจั่วม่อประจันหน้ากันในระยะประชิด
ร่างกายของจั่วม่อสงบราบคาบลง จิตสำนึกของมันค่อยๆ ถอยกลับอย่างเชื่องช้า แม้ว่าร่างกายของมันยังคงถูกตรึงอยู่กับที่ แต่ไม่รู้สึกถึงพลังกดดันอันน่ากลัวของหมอกปฐพีอีกต่อไป เพิ่งหยิบฉวยชีวิตกลับคืนมาได้อย่างฉิวเฉียด จั่วม่อไม่ทันมีเวลาได้พักหายใจหายคอ พลันค้นพบขุมกำลังสีแดงและสีดำกำลังเผชิญหน้ากันในร่างกาย แทบจะกระโจนเข้าใส่กันอยู่รอมร่อ
มันรู้สึกถึงอันตรายร้ายแรง
เปลวไฟสีแดงเข้มสมควรเป็นพลังของผูเยา ก่อนหน้านี้มีทะเลเพลิงอันกว้างใหญ่อยู่ในทะเลแห่งจิตสำนึกของมัน ราวกับเป็นอีกโลกหนึ่ง หลังจากนั้นอาจเป็นเพราะผูเยาไ
